E. Loftus: Ψευδείς μνήμες

Θυμάστε που η Ελλάδα διοργάνωνε Ολυμπιακούς Αγώνες όπως ακριβώς έκαναν και οι υπόλοιπες υπερδυνάμεις του πλανήτη? Κοιτώντας γύρω μου τελευταία αναρωτιέμαι - είναι αληθινές αναμνήσεις ή μου τις εμφύτεψαν ενώ παρακολουθούσα τηλεόραση? Είναι δυνατόν να δημιουργηθούν ψευδείς μνήμες? Και αν ναι, χρειάζεται να τις εμφυτέψουμε στο κεφάλι μας σε στυλ "ολικής επαναφοράς"? Μια ενδιαφέρουσα ομιλία της E.Loftus για τις ψευδείς μνήμες και πως αυτές δημιουργούνται:
http://vimeo.com/66965360#t=79m40s

Στάσου, Amygdala (μετά μουσικής)

Ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης LeDoux εξηγεί σε 5 λεπτά τα βασικά χαρακτηριστικά της αμυγδαλής. Ο νευροεπιστήμονας που διδάσκει το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης παίζει και στο συγκρότημα "Amygdaloids".  Ίσως μετά μουσικής να είναι πιο κατανοητό το μάθημά του. Παρακολουθήστε τον στο ...βίντεο κλιπ του. Όσοι/οσες παρακολουθούν το μάθημα "μάθηση, μνήμη, ευπλαστότητα" μπορούν να διαβάσουν το αντίστοιχο ανάγνωσμα.

Δείτε το και θα με θυμηθείτε

human camera

Στην γνωσιακή επιστήμη κάνουμε την υπόθεση του κοινού νου...
Μεθοδολογικό εργαλείο αποτελούν επίσης οι κλινικές περιπτώσεις ανθρώπων με εστιασμένες εγκεφαλικές βλάβες ή συγκεκριμένα γνωστικά ελλείμματα...

Η αλήθεια είναι ότι περιπτώσεις ανθρώπων με ειδικές δεξιότητες οι οποίες δεν έχουν προκύψει μέσω εκτεταμμένης εξάσκησης όπως ο παρακάτω κύριος που αποκαλείται "human camera", δεν απαντούνται συχνά (όσο μπορώ να γνωρίζω τουλάχιστον).

Το δυστύχημα είναι ότι ο εν λόγω κύριος έχει αυτισμό, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε πολλά...
Ίσως σε μερικά χρόνια οι θεωρίες και οι έρευνες να μπορέσουν να εξηγήσουν την απίστευτη δυνατότητα απομνημόνευσης και ολοκλήρωσης (οπτικών) πληροφοριών που επιτελείται από τον νου του εν λόγω ανθρώπου...

Μνήμες και ένζυμα

(μια μοριακή αναζήτηση του χαμένου χρόνου..)

Αναπαραγωγή από scienceNOW (sorry, αλλά είναι αργά και είμαι ήδη πέντε ρακόμελα και έναν ολόκληρο καββαδία πέρα από το κατώφλι του νοητικού τρεκλίσματος.. ;)):

Thanks for Erasing the Memories
By Greg Miller
ScienceNOW Daily News
23 October 2008

By tweaking genes and administering drugs, scientists have devised a way to selectively erase memories in mice. In the distant future, such work might lead to treatments for soldiers plagued by recurring flashbacks of wartime trauma, the researchers say. But in the meantime, the findings offer insight into the molecular mechanisms of memory storage in the brain.
Several studies in recent years have raised the possibility that even relatively long-lasting memories can be weakened or eliminated with drugs (Science, 2 April 2004, p. 34). Some researchers hypothesize that memories become vulnerable whenever they are recalled and have identified drugs that erode memories when given during recall (ScienceNOW, 25 October 2004). Others have demonstrated memory-erasing effects by blocking an enzyme called PKM-ζ that appears to be necessary for sustaining memories (Science, 17 August 2007, p. 883). The new study adds a third approach to the mix.

Neuroscientist Joe Tsien of the Medical College of Georgia in Augusta and his colleagues used genetic engineering and a drug to manipulate levels of an enzyme called αCaMKII in mice. They created a strain of mice with an extra copy of the gene for αCaMKII, one of a family of enzymes with important roles in neural signaling. Left alone, these engineered mice produced an overabundance of αCaMKII, but the researchers could eliminate the excess with a specially designed inhibitor drug that could be injected or delivered in the mice's drinking water.

With the mice sipping drug-laced water to maintain normal levels of αCaMKII, the researchers trained them to avoid an enclosure where they'd received a mild shock and taught them that a certain tone indicated a forthcoming zap. A month later, the rodents still remembered: They froze up in fear when researchers played the tone or placed them in the enclosure.

But when the researchers withheld the inhibitor drug, allowing excess αCaMKII to flood the brain, memories faded. Mice suddenly forgot to freeze when they heard the tone, for example, even when the researchers restored normal αCaMKII levels and tested them again 2 weeks later. However, only memories recalled during the αCaMKII deluge disappeared: A mouse could forget about the tone and still remember the enclosure, or vice versa, the researchers report in the 23 October issue of Neuron.

The findings represent "another step in a big paradigm shift in how people think about how long-term memories are stored," says Todd Sacktor of State University of New York Downstate Medical Center in New York City, whose lab discovered the memory-erasing effects of PKM-ζ. Neuroscientists have thought for a century that long-lasting memories are encoded by minute changes in brain anatomy, such as alterations to the synaptic connections between neurons, Sacktor says. In that view, he says, it shouldn't be possible to erase memories by meddling with signaling molecules like αCaMKII--especially not within a few minutes, as Tsien's team found.

As for whether these findings could lead to better treatments for post-traumatic stress disorder or other psychiatric conditions, "it's possible," Sacktor says. "The problem is how you would enhance αCaMKII in people since you can't do this genetic trick."


(calmodulin)

--------------------------------------------------------------------------------

Κάποια links (ελπίζω να τα αντιστοίχησα σωστά..:$)

Enzyme Keeps Old Memories Alive .
Greg Miller (17 August 2007)
Science 317 (5840), 883a

Learning to Forget
Greg Miller (2 April 2004)
Science 304 (5667), 34

Integrating Memories in the Human Brain: Hippocampal-Midbrain Encoding of Overlapping Events
Daphna Shohamy and Anthony D. Wagner1 (23 Oct 2008)
Neuron 60 (378)

Documentation ενός γνωσιακού πειράματος !!

.
Το video που ακολουθεί είναι η περιληπτική παρουσίαση ενός πειράματος γνωστικής ψυχολογίας σχετικά με τη μνήμη. Το πείραμα, όπως αναφέρεται στην εισαγωγική διαφάνεια, εκτελέστηκε από τον/την J. Gluckstern, δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω περισσότερες λεπτομέρειες.

Έλαβαν μέρος 18 συμμετέχοντες από τους οποίους ζητήθηκε να απομνημονεύσουν και να ανακαλέσουν 16 προτασούλες που περιείχαν είτε ενεργητικά είτε παθητικά ρήματα (θα δείτε πως το εννοούν στο video). Κατα τη διάρκεια των δοκιμασιών οι συμμετέχοντες είτε κάθονταν είτε περπατούσαν. Το ζητούμενο ήταν να βρεθεί αν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ της βραχυπρόθεσμης μνήμης και της σωματικής δραστηριότητας, ανάλογα με τη μορφή των προτάσεων ("ενεργητική" ή "παθητική") που καλούνται προς ανάκληση.

Τώρα, το πως προέκυψε αυτό ως ζητούμενο είναι μια μεγάλη ιστορία, την οποία δεν ξέρω και ακριβώς για να την διηγηθώ..Στην "εισαγωγή" παρατίθεται ένα απόσπασμα του Lakoff, δραστήριος ακαδημαϊκός στο πεδίο των cognitive linguistics, πολύ γνωστός για τη θεωρία της εννοιολογικής μεταφοράς, για το embodied mind και για την εφαρμογή της φιλοσοφίας του στην πολιτική*.
Το μοντέλο του/της Narayanan με τα x-schemas που αναφέρεται νομίζω πως είναι αυτό εδώ.


TO ΠΕΙΡΑΜΑ :


Διάρκεια 3'21".


*Ο Lakoff σε ένα άρθρο του μαζί με τον φιλόσοφο M. Johnson το 1980, συνιστά στη γνωσιακή επιστήμη να προσέχει τις μεταφορές που χρησιμοποιεί καταδεικνύοντας ορισμένες αδυναμίες και περιορισμούς που έχει ανιχνεύσει στο μεταφορικό σχήμα MIND IS A MACHINE!!--Την ίδια χρονιά οι δυο στοχαστές δημοσίευσαν το βιβλίο Metaphors We Live By, δεν το έχω διαβάσει ολόκληρο αλλά το βρήκα ενδιαφέρον και θα το συνιστούσα--με προσοχή!

* * * * * * * * *

{WARNING - SPOILER - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ : δεν αναφέρεται σύνδεση ανάμεσα στη σημασία των ρημάτων και τη σωματική δραστηριότητα, όμως φαίνεται πως το περπάτημα επηρρεάζει ελαφρώς θετικά την απομνημόνευση στη ή την ανάκληση από τη βραχυπρόθεσμη μνήμη}

Θα "αποθηκεύατε" τις "αναμνήσεις"* σας?

Αν σας δινόταν η ευκαιρία να αποθηκεύσετε όλες τις καταγράψιμες πληροφορίες τις ζωής σας, θα το κάνατε; Και λέγοντας "καταγράψιμες" εννοώ οποιαδήποτε οπτική, ακουστική (και οπτικοακουστική) πληροφορία, καθώς επίσης και δεδομένα που αφορούν στη βιολογική σας κατάσταση (πίεση, αδρεναλίνη κτλ) .

Ο Gordon Bell έχει βαλθεί να μας πείσει πόσο χρήσιμο κάτι τέτοιο θα ήταν. Προς όφελος της Microsoft, φυσικά, για την οποία και δουλεύει. Εδώ είναι ένα άρθρο του στο οποίο μας εξηγεί το όλο project, και εδώ ένα μικρότερο άρθρο του στο Scientific American. Για μια λιγότερο υποκειμενική προσέγγιση μπορείτε να διαβάσετε και αυτό.

Μερικά από τα ερωτήματα που έχουν τεθεί (και αναφέρονται στο τελευταίο link) είναι:

• Ποιό κομμάτι της ζωής κάποιου αποτελεί προσωπικό δεδομένο κάποιου άλλου;

• Ταυτίζεται η ανθρώπινη-εγκεφαλική μνήμη με την καταγραφή μιας κάμερας; (παράλογο...? δεν απαντάει.. άρα λογικό)

Δεν θέλω να υποβαθμίσω τη σημασία αυτού του εγχειρήματος, τουλάχιστον όσον αφορά στις ιατρικές του εφαρμογές (π.χ. καταγραφή λεπτομερούς ιατρικού ιστορικού). Ωστόσο, κρατώ τις επιφυλάξεις μου σχετικά με τη χρησιμότητά του σε μαζικό, καθημερινό επίπεδο... Μήπως η μνήμη μας είναι όπως είναι για κάποιο πολύ καλό λόγο; Μήπως θα ήταν καλύτερο να μην έχουμε πρόσβαση σε όλες μας τις παρελθούσες εμπειρίες;

*εννοείται πως πρόκειται για άκρως καταχρηστική χρήση του όρου

Μπορεί η ανθρώπινη ψυχή να μεταμοσχευτεί;

Η πρόοδος της ιατρικής επιστήμης τα τελευταία 30 χρόνια τρέχει με ιλιγγιώδη ρυθμό και τα θαύματα του χθες είναι τυπικές διαδικασίες του σήμερα. Έτσι έχει αποδειχθεί με τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς που έχουν γίνει σχεδόν εργασία ρουτίνας στα διάφορα νοσοκομεία του κόσμου. Ωστόσο, κάθε τόσο προκύπτει κάποια ιστορία που μας καθηλώνει και μας αναγκάζει να παρατηρήσουμε πως δεν πρόκειται για κάτι το τόσο συνηθισμένο σε ορισμένες περίπλοκες επεμβάσεις. Ο λόγος γίνεται για την προτεινόμενη υπόθεση ότι οι ασθενείς δε θα μπορούσαν να πάρουν μόνο τα όργανα από τους δότες, αλλά ακόμα και αναμνήσεις ή την ίδια την ‘ψυχή’ του δότη και αυτό αποτελεί σίγουρα μια πολύ περίεργη πρόταση.

Η αλλόκοτη αυτή πιθανότητα προέκυψε από την ανεξήγητη περίπτωση του Sonny Graham ενός κατά τα φαινόμενα ευτυχισμένου παντρεμένου 69χρονου που ζει στην Πολιτεία της Georgia. Αυτοπυροβολήθηκε χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να έχει δείξει ποτέ στο παρελθόν κάποιο σημάδι στεναχώριας ή κατάθλιψης. Οι φίλοι του περιέγραψαν το γεγονός σαν μια δράση πάθους, αλλά χωρίς αιτία.

Η υπόθεση θα παρέμενε απλά μια απομονωμένη περίπτωση τραγωδίας εάν δεν συνέπιπτε το γεγονός, ότι ο Sonny είχε δεχτεί μέσω μεταμόσχευσης την καρδιά από έναν άντρα, ο οποίος είχε επίσης αυτοπυροβοληθεί κάτω από απαράλλαχτες συνθήκες. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίεργα από το γεγονός, ότι λίγο μετά την μεταμόσχευση ο Sonny συνάντησε τη γυναίκα του δότη και την ερωτεύτηκε ακαριαία.

"Όταν την πρωτογνώρισα," είπε ο Sonny σε μια τοπική εφημερίδα, "απλά έμεινα να την κοιτώ προσηλωμένος. Ένιωσα σα να τη γνώριζα από χρόνια. Δεν μπορούσα να σηκώσω τα μάτια μου από πάνω της."

Μίλησε για μια βαθιά και έντονη αγάπη για εκείνη. Ήταν στιγμιαίο και γεμάτο πάθος. Το είδος αυτό του έρωτα που ξεχειλίζει από πάθος και σε κάνει να χάνεις τον έλεγχο του νου και να εγκαταλείπεις κάθε λογική. Πολύ σύντομα παντρεύτηκαν.

Η τραγωδία του Sonny Graham θα μείνει στην ιστορία χωρίς αμφιβολία, ως μια φοβερή σύμπτωση. Άλλωστε δεν υπάρχει κάποια υπόνοια ότι οι αναμνήσεις ή ακόμα και ο ίδιος ο χαρακτήρας του δότη, θα μπορούσε να μεταμοσχευτεί μαζί με την καρδιά. Ουσιαστικά κάθε γιατρός ή επιστήμονας θα έλεγε ότι η καρδιά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αντλία. Ο θρόνος του νου, η συνείδησή μας, η ίδια η ψυχή μας εάν κάτι τέτοιο υπάρχει εντοπίζεται στον εγκέφαλο. Ο μοναδικός έλεγχος της καρδιάς στο νου μας αφορά στο εάν στέλνει αίμα στον εγκέφαλό μας. Από τότε που ο William Harvey αποκάλυψε τα μυστήρια της καρδιάς και της κυκλοφορίας του αίματος, αιώνες πριν, το παραπάνω γεγονός ισχύει άνευ αμφιβολίας.

Ή τουλάχιστον, σχεδόν χωρίς αμφιβολία.

Κάποιοι τολμηροί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι οι αναμνήσεις και ο χαρακτήρας μας δεν κωδικοποιούνται μόνο μέσα στους εγκεφαλικούς νευρώνες αλλά σε ολόκληρο το σώμα μας. Η συνείδηση, καθώς ισχυρίζονται, δημιουργείται από κάθε ζωντανό κύτταρο του σώματος τα οποία δρουν σε συμφωνία μεταξύ τους. Υποστηρίζουν ότι οι καρδιά μας, το συκώτι αλλά και κάθε ένα όργανο του σώματος φυλάσσει τις αναμνήσεις μας, οδηγεί τα συναισθήματά μας και μας εμποτίζει με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα μας. Ολόκληρο το σώμα είναι ο θρόνος της ψυχής και όχι μόνο ο εγκέφαλος. Και εάν κάποιο από τα όργανα αυτά θα πρέπει να μεταμοσχευτεί σε άλλο άτομο, τμήμα των αναμνήσεων ίσως ακόμα και στοιχεία της ψυχής πιθανόν να μεταμοσχεύονται μαζί με αυτό.

Υπάρχουν για την ώρα περισσότερες από 70 τεκμηριωμένες περιπτώσεις παρόμοιες με αυτή του Sonny, όπου ασθενείς που τους δόθηκαν όργανα έλαβαν μαζί με αυτά στοιχεία της προσωπικότητας του δότη του οργάνου. Ο καθηγητής Gary Schwartz και οι συνεργάτες του στο πανεπιστήμιο της Arizona έχουν τεκμηριώσει πολυάριθμες, κατά τα φαινόμενα ανεξήγητες εμπειρίες, που μοιάζουν με αυτή του Sonny. Και κάθε μία τέτοια περίπτωση αποτελεί μια ευθεία πρόκληση στο ιατρικό κατεστημένο.

Σε μια περίφημη υπόθεση που αποκαλύφθηκε από την ομάδα του καθηγητή Schwartz, ένα 18χρονο αγόρι που έγραφε ποιήματα, έπαιζε μουσική και συνέθετε τραγούδια σκοτώθηκε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, οι γονείς του βρέθηκαν μπροστά από μια κασέτα ενός τραγουδιού που είχε γράψει και που είχε τίτλο 'Danny, Η Καρδιά μου Είναι Δική Σου'. Στους στίχους του τραγουδιού το αγόρι έλεγε πως ένιωθε τον θάνατο μοιραία να τον πλησιάζει και πως ήταν η μοίρα του να δοθεί η καρδιά του. Μετά το θάνατό του η καρδιά του μεταμοσχεύτηκε σε ένα 18χρονο κορίτσι που την έλεγαν Danielle.

Όταν οι γονείς συνάντησαν τη Danielle της έπαιξαν λίγη από τη μουσική που είχε γράψει ο γιος τους και εκείνη, παρόλο που δεν είχε ακούσει το τραγούδι ποτέ πριν στη ζωή της, ήξερε τα λόγια και μπορούσε να συμπληρώσει τους στίχους.

Ο καθηγητής Schwartz ερεύνησε επίσης την περίπτωση μιας 29χρονης που ήταν λεσβία και εθισμένη στην τροφή από fast-food, η οποία πήρε την καρδιά μιας 19χρονης χορτοφάγου που περιγραφόταν ως 'νυμφομανής'. Μετά τη μεταμόσχευση είπε στους φίλους της ότι σιχαινόταν πλέον το κρέας και πως δεν έβρισκε πλέον τις γυναίκες ελκυστικές. Λίγο καιρό μετά τη μεταμόσχευση παντρεύτηκε έναν άντρα.

Τα συμβάντα αυτά που σχετίζονται με μεταμοσχεύσεις δεν περιορίζονται μόνο σε καρδιές. Και τα νεφρά φαίνεται ότι φέρουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που τα είχαν αρχικά. Ας πάρουμε την περίπτωση της Lynda Gammons από το Weston του Lincolnshire, η οποία έδωσε το ένα από τα νεφρά της στον άντρα της, Ian. Από τότε που έγινε η εγχείρηση ο Ian πιστεύει πως πήρε κάποια στοιχεία από την προσωπικότητα της γυναίκας του. Ανέπτυξε μια αγάπη για την κατασκευή γλυκών, τα ψώνια, το καθάρισμα και την κηπουρική. Πριν από τη μεταμόσχευση απεχθανόταν κάθε είδος οικιακής εργασίας. Υιοθέτησε επίσης και έναν σκύλο, αν και πριν από την εγχείρηση είχε αδυναμία στις γάτες ενώ η γυναίκα του προτιμούσε τους σκύλους.

Είναι εύκολο να απορρίψει κανείς τέτοιες περιπτώσεις ως αερολογίες. Αλλά οι κινεζικές αρχές τις παίρνουν στα σοβαρά. Πρόσφατα ενδιαφέρθηκαν για τις ιδέες του καθηγητή Schwartz και ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα για να ελέγχουν τους ασθενείς που έχουν υποστεί μεταμοσχεύσεις. (Δεδομένου ότι πολλά 'δωρισμένα' όργανα στην Κίνα προέρχονται από εκτελεσμένους πολιτικούς κρατούμενους, κάποιος κυνικός θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ανησυχούν για κάποια 'επιδημική' πολιτική ανταρσία που μπορεί να διαδοθεί μέσα από δωρισμένα όργανα. Ωστόσο οι παραδόσεις των Κινέζων πριν από τον Κομμουνισμό, αλλά ακόμα και σήμερα, περιλαμβάνουν δοξασίες που σχετίζονται με το ότι η ψυχή και η συνείδηση συνδέονται και με την βιολογική υπόσταση του ανθρώπου).

Πολλοί επιστήμονες θα ισχυριστούν βέβαια, ότι δεκάδες χιλιάδων όργανα έχουν μεταμοσχευτεί ανά τον κόσμο και έτσι είναι αναμενόμενες μερικές περίεργες περιπτώσεις όπως αυτές που έχουν αναφερθεί. Δεν αποτελεί εξάλλου έκπληξη το γεγονός, πως μετά από μία μεγάλη και σημαντική για τη ζωή του ανθρώπου επέμβαση, όπως μια μεταμόσχευση καρδιάς, ο ασθενής είναι πιθανό να αλλάξει κάποια σημεία του χαρακτήρα του. Ποιος θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστος όταν έχει κοιτάξει το θάνατο με τα ίδια του τα μάτια;

Τα ισχυρότατα φάρμακα που χρειάζονται για να γίνουν οι διαδικασίες της μεταμόσχευσης μπορούν επίσης να προκαλέσουν σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά. Εάν τα βάλουμε όλα αυτά μαζί δεν είναι καθόλου άξιο απορίας που κάποιοι ασθενείς αφήνουν το νοσοκομείο με μια εντελώς αλλαγμένη οπτική ζωής. Αυτό που εκπλήσσει ωστόσο με αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι ότι κάποιοι ασθενείς γίνονται διαφορετικοί μετά την εγχείρηση, αλλά το ότι οι αλλαγές είναι τόσο συγκεκριμένες.

"Είναι μια στοχευμένη αλλαγή προσωπικότητας," λέει ο καθηγητής Schwartz. "Εάν αυτό ήταν το αποτέλεσμα φαρμάκων, στρες, ή απλά σύμπτωση, κανένα από τα στοιχεία αυτά δε θα μπορούσε να δικαιολογήσει τα συγκεκριμένα μοτίβα μεταφοράς της πληροφορίας που ταιριάζουν με αυτά του δότη."

Εάν ο καθηγητής Schwartz και οι ομοϊδεάτες του έχουν δίκιο, θα καταστρεφόταν μία από τις δομικές λίθους της μοντέρνας βιολογίας. Αλλά και πάλι, η μοντέρνα βιολογία έχει ένα μικρό ένοχο μυστικό: δεν έχει μέχρι στιγμής κάποια βιώσιμη θεωρία για να εξηγήσει το πώς αποθηκεύουμε τις αναμνήσεις και πως σχηματίζεται η συνείδηση. Στην πραγματικότητα, η επιστήμη δεν έχει ακόμα εξηγήσει τι ακριβώς είναι η συνείδηση, από πού προέρχεται και σε ποιο σημείο του σώματος εντοπίζεται. Έτσι, ίσως οι ποιητές και οι ρομαντικοί των διαφόρων εποχών να μην έχουν και τόσο άδικο όταν αναφέρονται στην καρδιά ως την έδρα των συναισθημάτων του ανθρώπου. Και εάν μπορούμε να μεταμοσχεύσουμε καρδιές, ίσως δεν είναι και τόσο παράτολμο να υποθέσουμε ότι τμήμα του πνεύματος πηγαίνει μαζί με αυτές. Ποιος ξέρει ίσως κάποια μέρα οι γιατροί να μπορούν να προσφέρουν και μια 'μεταμόσχευση χαρακτήρα'.

---

Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: ESOTERICA.gr

---

Χιμπατζήδες που ξεπερνούν στην 'εξυπνάδα' πανεπιστημιακούς φοιτητές!

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, νεαροί χιμπατζήδες είναι καλύτεροι από τους φοιτητές πανεπιστημίου όσον αφορά στο παίξιμο ενός computer game, που ελέγχει την αριθμητική μνήμη. Τα αποτελέσματα του πειράματος που δημοσιεύτηκαν στις 4 Δεκεμβρίου στο περιοδικό Current Biology, έδειξαν ότι οι φοιτητές δεν κατάφεραν καν να πλησιάσουν τις επιδόσεις των χιμπατζήδων. Ένας νεαρός χιμπατζής που ονομάζεται Ayumu, ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του αγοράζει μόνος του σνακ από το αυτόματο μηχάνημα, επέδειξε σκορ 76% σωστών απαντήσεων μέσα στο παιχνίδι. Ο μέσος όρος των ενήλικων ανθρώπων στο ίδιο παιχνίδι, ήταν μόλις 36%.

Αυτή η έρευνα είναι από τις πρώτες που παρουσιάζουν το ότι, τουλάχιστον κάτω από κάποιες ειδικές περιστάσεις, η μνήμη των χιμπατζήδων μπορεί να υπερέχει από αυτή των ανθρώπων. "Κανένας ενήλικας άνθρωπος δεν κατάφερε να προσεγγίσει το επίπεδο του Ayumu" δηλώνει ο καθηγητής Tetsuro Matsuzawa, διευθυντής του ερευνητικού ινστιτούτου του Πανεπιστημίου του Κιότο.

"Οι νεαροί χιμπατζήδες είναι καλύτεροι από τους ανθρώπους σε έργα μνήμης" λέει ο Matsuzawa. "Οι νεαροί χιμπατζήδες μπορούν να συλλάβουν πολλά αριθμητικά σύμβολα σε μια στιγμή, χωρίς να υπάρχει μείωση της μνημονικής τους απόδοσης, καθώς ο χρόνος που συγκρατούν τα νούμερα στη μνήμη τους ποικίλλει".

Ο Matsuzawa αναφέρεται σε ένα παιχνίδι που μοιάζει με το γνωστό μνημονικό παιχνίδι ταιριάσματος καρτών, που υπάρχει σε πολλούς οικιακούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι τρεις νεαροί χιμπατζήδες παίχτες, οι μητέρες τους και άνθρωποι φοιτητές, έλαβαν μέρος σε ένα πειραματικό παιχνίδι, όπου τους παρουσιάστηκε σε μια οθόνη μια σειρά αριθμών, από το 1 έως το 9. Οι αριθμοί αντικαταστάθηκαν στη συνέχεια με λευκά τετράγωνα, τα οποία οι παίχτες θα έπρεπε να αγγίξουν με βάση τις γνώσεις που έχουν για την ακολουθία των αριθμών.

Για παράδειγμα, εάν είχαν εμφανιστεί στην οθόνη οι αριθμοί 2,3,5,8 και 9, ο παίχτης θα έπρεπε να αγγίξει τα λευκά τετράγωνα με αυτή τη σειρά. Αυτό που μπέρδεψε τους ανθρώπους παίχτες ήταν η χρονική διάρκεια που εμφανίστηκαν αρχικά οι αριθμοί στην οθόνη. Όσο πιο μικρή ήταν η διάρκεια, τόσο χειρότερο αποτέλεσμα είχαν στο παιχνίδι.

Αντίθετα, σύμφωνα με τον καθηγητή Matsuzawa, η απόδοση του Ayumu ήταν συνεχώς η ίδια, ανεξάρτητα με τη χρονική διάρκεια που είχε στη διάθεσή του για να κοιτάξει τους αριθμούς. Ο καθηγητής απέτυχε να μπερδέψει τον χιμπατζή, ακόμα και όταν πρόβαλε σ΄ αυτόν 5 νούμερα μέσα σε χρονικό διάστημα 210 χιλιοστών του δευτερολέπτου.

Πρόκειται για κάποιο διαφορετικό και εξαιρετικό είδος μνήμης; Οι μητέρες των χιμπατζήδων καθώς και οι ενήλικοι άνθρωποι είχαν όλοι χειρότερες επιδόσεις από τους νεαρούς χιμπατζήδες, πιθανότατα λόγω ενός φαινομένου που ονομάζεται 'φωτογραφική φαντασία' (eidetic imagery).

"Αυτή είναι μία ειδική μνημονική ικανότητα που περιγράφει την διατήρηση μίας ακριβούς και λεπτομερούς εικόνας μέσα σε μία περίπλοκη σκηνή ή μοτίβο" λέει ο καθηγητής. Πολλά ανθρώπινα παιδιά έχουν επίσης αυτήν την ικανότητα, η οποία όμως εξασθενεί καθώς μεγαλώνουν.

Παρόλο που οι χιμπατζήδες στο φυσικό τους περιβάλλον δεν παίζουν παιχνίδια σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χρησιμοποιούν τις ίδιες δεξιότητες για να εκτιμήσουν τον αριθμό των φρούτων που ωριμάζουν επάνω σ' ένα δέντρο, να ιεραρχήσουν τις θέσεις τους μέσα στο κοπάδι τους και να αξιολογήσουν θέσεις και αριθμητική δύναμη των εχθρών τους, μέσα σε ελάχιστο χρόνο.

Ο Matsuzawa θεωρεί ότι υπάρχει μία νοητική ανταλλαγή μεταξύ της μνήμης και της διαδικασίας συμβολισμού, ιδιαίτερα όσον αφορά στην γλώσσα των ανθρώπων. Ίσως αυτό να εξηγεί την φαινομενική παρακμή της μνημονικής ικανότητας, αργότερα.

Ο Δρ. James Anderson, μέλος της πρωτεύουσας ερευνητικής ομάδας της Σκοτίας στο Πανεπιστήμιο του Στίρλινγκ, σχολιάζει ότι η νέα αυτή έρευνα είναι εντυπωσιακή σε πολλά επίπεδα: "Οπωσδήποτε υπάρχει το σημαντικό εύρημα ότι νέοι χιμπατζήδες ξεπερνούν στις επιδόσεις και τους ενήλικους χιμπατζήδες, αλλά και τους ανθρώπους, όσον αφορά έργα με αριθμούς" δηλώνει ο καθηγητής. "Αυτό φυσικά μας οδηγεί να στοχαστούμε επάνω στην ανάπτυξη των γνωστικών δυνατοτήτων που εμπλέκονται σε τέτοια έργα, όχι μόνον όσον αφορά στην ανάπτυξη κάποιου υποκειμένου, αλλά αναφορικά με τις δυνατότητες ολόκληρου του είδους" συμπληρώνει.

"Η συγκεκριμένη έρευνα αποτελεί εξάλλου ένα έξοχο παράδειγμα, σχετικά με το πώς καλά εργαστηριακά πειράματα, μπορούν να αποκαλύψουν δυνατότητες που θα ήταν πολύ δύσκολο να ανιχνευτούν, εάν όχι αδύνατο, μέσω μελέτης που χρησιμοποιεί μόνο παρατηρήσεις".

---

Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: ESOTERICA.gr

---

Οι νευροεπιστήμες πρόκειται να αλλάξουν ριζικά την πληροφορική

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε μια συνολική θεωρία για το πώς δουλεύει ο εγκέφαλος, όπως λέει και ο Jeff Hawkins σε αυτή την ομιλία του. Και θεωρεί ότι αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουμε ορίσει ικανοποιητικά τη νοημοσύνη. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, λέει: Ο εγκέφαλος δεν είναι σαν έναν πολύ ισχυρό επεξεργαστή, όπως ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Είναι περισσότερο σαν ένα σύστημα μνήμης που καταγράφει αυτά που βιώνουμε και μας βοηθά να προβλέπουμε, "ευφυώς", τι θα συμβεί στη συνέχεια. Η έλευση όλων αυτών στην πληροφορική θα φέρει πολλές νέες εφαρμογές... που θα συμβούν πολύ νωρίτερα απ'ότι περιμένουμε.

Για να δούμε πόσο καλοί είστε στο Face Recognition & Memory :)

Υπάρχει ένα Link από το ΒΒC που μου έστειλε εδώ και κάτι βδομάδες η αγαπητή συνάδελφος Βερονίκη αλλά λόγω φόρτου εργασίας (εδώ γελάμε :P) δεν κατάφερα να το σηκώσω συντόμως και ζητώ να με συγχωρέσει :). Είναι ένα τεστάκι για το πόσο καλή είναι η μνήμη μας στην αναγνώριση προσώπων (αν στην περιγραφή μου έχω υποπέσει σε μεθοδολογικό ή περιγραφικό σφάλμα στα πλαίσια της γνωσιακής επιστήμης, παρακαλώ να με διορθώσετε). Όπως θα δείτε και στο τέλος υπάρχει και παρουσίαση της βαθμολογίας που πέτυχε ο κάθε διαγωνιζόμενος. Τα δικά μου ποσοστά ήταν 93 % στην πρώτη αξιολόγηση και 90% στη δεύτερη... Περιμένω να ποστάρετε και οι υπόλοιποι τα ποσοστά σας για να δουμε ποιος ειναι ο πιο .....έξυπνος σε αυτο το μεταπτυχιακό. :P

Ορίστε και το link :

http://www.bbc.co.uk/print/science/humanbody/sleep/tmt/