Κανονική Κατανομή

Επειδή η κανονική κατανομή έρχεται και επανέρχεται αβίαστα στις διαλέξεις αυτού του εξαμήνου, και επειδή ως μηχανικός δεν μπορώ να δεχτώ ότι απλά "υποθέτουμε/δεχόμαστε/πιστεύουμε και δεν ερευνάμε" ότι ένα στοχαστικό φαινομενο έχει κανονική κατανομη, αντιγράφω (από http://www.ted.unipi.gr/Uploads/Files/Material/Courses/82_1233877632.pdf):

[και για να είμαστε πιο ακριβείς, ως κανονική ονομάζουμε την συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας μιας τυχαίας μεταβλητής X, f(x) από την οποία μπορεί να προκύψει η συνάρτηση κατανομής F(x) = P(X<=x)]

Η κανονική συνάρτηση πιθανότητας εμφανίζεται σε πληθώρα στατιστικών εφαρμογών. Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό είναι το κεντρικό οριακό θεώρημα (Central Limit Theorem). Σύμφωνα με αυτό το θεώρημα, τυχαίες μεταβλητές είναι σχεδόν κανονικά κατανεμημένες αν ο αριθμός των παρατηρήσεων είναι πολύ μεγάλος. Για παράδειγμα, αν ρίξουμε ένα νόμισμα, ο συνολικός αριθμός των κορόνων προσεγγίζει την κανονικότητα αν ρίξουμε το νόμισμα πολλές φορές.

Αν μια τυχαία μεταβλητή Χ πληροί τις παρακάτω συνθήκες, που ονομάζονται συνθήκες Βorel, τότε η μεταβλητή αυτή ακολουθεί κατά προσέγγιση τον κανονικό νόμο. (η δε προσέγγιση αυτή είναι τόσο καλύτερη, όσο το πλήθος των αιτιών είναι μεγαλύτερο):
1. η μεταβλητή X εξαρτάται από μεγάλο πλήθος αιτίων
2. τα αίτια αυτά είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους
3. κάθε ένα από αυτά τα αίτια επιδρά λίγο στη μεταβλητή
4. όλα τα αίτια επιδρούν στη μεταβλητή με την αυτή τάξη
μεγέθους

Siftables - τα τουβλάκια της επόμενης μέρας!

Στις αρχές Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στην California το TED2009 και έχουμε ολόφρεσκες, σπαρταριστές ομιλίες!

Ένας από τους ομιλητές ήταν ο David Merrill, μεταπτυχιακός φοιτητής στο MIT, ο οποίος μια μέρα σκέφτηκε πόσο κρίμα είναι να έχουμε αυτά τα υπέροχα χέρια με τα ευλύγιστα δάχτυλα και τους ζηλευτούς αντικριστούς αντίχειρες και να μην μπορούμε (καταραμένα GUIs!) να τα χρησιμοποιήσουμε άμεσα για να γραπώσουμε και να μεταχειριστούμε πληροφορίες και -θέλοντας να αλλάξει την κατάσταση- έφτιαξε (σε συνεργασία με τον Jeevan Kalanithi) τα Siftables!!

Τα Siftables είναι μικροί υπολογιστές-τουβλάκια που μπορούν να αλληλεπιδρούν ασύρματα και προσφέρουν ουκ ολίγες ευκαιρίες για high-tech (μαθηματική/μουσική/λεξιλογική κλπ) διασκέδαση :
"[Siftables are] a novel platform that applies
technology and methodology from wireless sensor networks
to tangible user interfaces in order to yield new possibilities
for human-computer interaction. Siftables are compact
devices with sensing, graphical display, and wireless communication.
They can be physically manipulated as a group
to interact with digital information and media." (από εδώ)

Παρακολουθήστε τη σύντομη και διασκεδαστική παρουσίαση και ζηλέψτε ελεύθερα :



Διάρκεια: 7'09"

Speech Production

http://www.acapela.tv/good-old-times.html

Νους & Σώμα

Από 7 Φεβρουαρίου και έως το Μάιο θα λειτουργεί στο Γκάζι (Τεχνόπολις) η παγκοσμίως γνωστή έκθεση ανθρωπίνων σωμάτων BODIES.

Περισσότερα από 200 όργανα και ειδικά διατηρημένα αληθινά ανθρώπινα σώματα στην ολότητά τους εκτίθενται σε 9 ενότητες δείχνοντας την πολυπλοκότητα των οστών, μυών, νεύρων, αιμοφόρων αγγείων και οργάνων ενός ανθρωπίνου σώματος, αλλά και ειδικές καταστάσεις όπως για παράδειγμα την κατάσταση των πνευμόνων ενός καπνιστή.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ .

Connectomics (ή, Κυνηγώντας το Ουράνιο Τόξο..)

Στο Nature αυτής της εβδομάδας δημοσιεύεται ένα άρθρο(του Lehrer, παρεμπιπτόντως, ο οποίος ανεφέρθη στο μπλογκ δυο ποστ νωρίτερα!) για τον Jeff Lichtman και το νεοεμφανιζόμενο στη βασική νευροεπιστήμη πεδίο των connectomics.

Ο Lichtman και η ομάδα του στο Harvard έχουν αναπτύξει μια μοριακή τεχνική η οποία μετατρέπει ποντικοεγκεφάλους σε ψυχεδελικά ουράνια τόξα και δίνει πραγματικά εντυπωσιακές εικόνες στο μικροσκόπιο : κάθε νευρώνας φαίνεται χρωματισμένος με μια από τις 90 περίπου διαφορετικές αποχρώσεις που είναι δυνατόν να επιτευχθούν -- έτσι, κάθε κύτταρο αποκτά μια χρωμοταυτότητα που το διαφοροποιεί και το διακρίνει από τα γειτονικά του!

Αυτό γίνεται δυνατό με τη συνδυασμένη χρήση του συστήματος Cre/loxP [όπου Cre είναι μια ρεκομπινάση (ανασυνδετάση?!) που μπορεί είτε να κόβει και να αφαιρεί τελείως τμήματα DNA είτε να τα αντιστρέφει, και loxP η ειδική της θέση πρόσδεσης επί του DNA] και γονιδίων που κατευθύνουν τη σύνθεση φθοριζουσών πρωτεϊνών [XFPs: gfp-πράσινο, yfp-κίτρινο, cfp-μπλέ(κυανό) και rfp-κόκκινο]. Η μέθοδος αναπτύσσεται εδώ -- γενικά, από ένα DNA construct που περιέχει και τα τέσσερα γονίδια και θέσεις loxP σε κατάλληλη διάταξη (και φυσικά μια θέση για τον promoter!!) μπορεί τελικά, με τη δράση της Cre, να εκφραστεί οποιαδήποτε από τις τέσσερις πρωτεΐνες, όπως φαίνεται στο σχήμα!Κάθε κύτταρο περιέχει πολλαπλά αντίγραφα των constructs, με αποτέλεσμα οι τέσσερις πρωτεΐνες να εκφράζονται σε διάφορους συνδυασμούς και αναλογίες : η διαδικασία είναι τυχαία (random) και το μακροσκοπικό αποτέλεσμα είναι πως κάθε νευρώνας αποκτά μια δική του, ξεχωριστή απόχρωση (σχεδόν, οι συνδυασμοί δεν είναι άπειροι και εξαρτώνται από τον αριθμό των αντιγράφων που εισάγονται..)!!!
(Το πως εισάγονται τα constructs στα ποντίκια είναι μια άλλη, μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία..)

Αυτό που προκύπτει από τη μικροσκοπική παρατήρηση των εγκεφαλικών τομών είται εικόνες σαν και αυτή:(το εγκεφαλάκι ενός zebrafish πέντε ημερών)
ή αυτή:

(τμήμα φαιάς ουσίας στον φλοιό)

Όμως, δεν είναι η αισθητική απόλαυση αυτό που επιδιώκουν οι επιστήμονες, αλλά η συστηματική δομική χαρτογράφηση του εγκεφάλου σε επίπεδο κυτταρικών συνδέσεων (neural wiring) : το μεγαλεπήβολο σχέδιο των connectomics είναι η κατασκευή ενός απίστευτα λεπτομερούς εγκεφαλικού χάρτη που να περιλαμβάνει όλες τις συνάψεις μεταξύ των νευρικών κυττάρων :

As Francis Crick and Edward James wrote in a Nature Commentary1 in 1993, "It is intolerable that we do not have [a connection map of] the human brain. Without it there is little hope of understanding how our brains work except in the crudest way." Thomas Insel, the director of the National Institute of Mental Health in Bethesda, Maryland, notes that many of the most common mental illnesses, from autism to schizophrenia, seem to be diseases of "faulty wiring", in which the brain has a set of aberrant connections. "The brain needs a connectome, just as modern genetics needed a genome," says Insel. "That's the only way we're going to understand how the brain works at a detailed level, and also what happens when something goes wrong."

As yet, Lichtman, Insel and others have not proposed a formal connectome project — and Lichtman declines to even give a rough estimate of such a project's cost, saying only that it would be a "scary number". But a debate is under way about whether such an undertaking would be worthwhile. Studies have shown that a majority of synaptic connections — some estimates run as high as 80% — are extremely weak and transmit few electrical signals. If that's the case, then a map of structural connections might actually misrepresent the brain's functional organization. "Only a very small proportion of connections seem to drive network activity," says John Isaac, who studies synaptic plasticity at the National Institutes of Health (NIH) in Bethesda, Maryland. "How do you know which connections are important? A wiring diagram won't tell you that." It is also unclear if the connectomes of different individuals could be readily compared in the same way that their genomes can be. Whereas bioinformatics can easily identify two similar genes in different genetic sequences, it is not yet clear what comparable tools will serve for identifying functionally equivalent neurons in two brains — if they even exist — or in a diseased brain versus a healthy one.

Leading connectomics scientists are not deterred by these problems, saying that they will be solved only once the research is under way. "The point is that you don't even know what's important until you see the system in its entirety," says Winfried Denk, director of biomedical optics at the Max Planck Institute for Medical Research in Heidelberg, Germany, and a pioneer of advanced microscopy. "There is a tremendous virtue in completeness."

Lichtman says the criticisms of the connectome are similar to those put forward at the start of the Human Genome Project — and he expects them to die down once the data start coming through. Indeed, Lichtman is so convinced of the connectome's value that he hopes it could transform the way that neuroscientists study the brain. He says that the typical experimental process, in which a scientist sets out to test a specific hypothesis, is simply incapable of deciphering something as complex as the human mind. "History has shown that it's rather tough to come up with good hypotheses about how the brain works," he says. He thinks that scientists should rely more on inductive reasoning — the staple of nineteenth-century scientists — in which hypotheses are generated only after careful observation. "We need to rediscover the power of looking," he says. "You can learn a tremendous amount, and generate some interesting theories, just by staring at pictures of the brain."

(από το κείμενο στο Nature)

Οι νέες εκπληκτικές ικανότητες μάθησης του ASIMO

Αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο ASIMO, πρόκειται για ένα ανθρωποειδές ρομπότ της Honda το οποίο έγινε γνωστό για την ικανότητά του να... περπατάει. Η ισορροπία σε δύο στηρίγματα-πόδια είναι πολύ πιο δύσκολο κατόρθωμα απ'ότι φαίνεται, αλλά από την πρώτη του εμφάνιση ο ASIMO έμαθε πολλά: ανεβαίνει σκάλες, τρέχει, διευθύνει ορχήστρα, συναναστρέφεται με ανθρώπους.
Στο βιντεάκι που ακολουθεί ο ASIMO μαθαίνει μόνος του να αναγνωρίζει αντικείμενα που δεν έχει ξαναδεί.

Διάρκεια: 6'52''


ΥΓ. Αποφάσισα επιτέλους να σηκώσω post!!! Του χρόνου πάλι... :D

Mirrors?

Σε σχέση με την ενεργοποίηση νευρώνων του κινητικού φλοιού όταν το υποκείμενο αντιλαμβάνεται οπτικά μια κίνηση, και τα εντυπωσιακά βίντεο με τη μαϊμού που μας έδειξε ο Luciano Fadiga σήμερα στο Αιγινήτειο, παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα:

"... a recent study using functional magnetic resonance imaging suggests that hearing a familiar voice activates the so-called “fusiform face area”, a brain area that is typically activated when faces are seen (von Kriegstein, Kleinschmidt, Sterzer, & Giraud, 2005). This finding is reminiscent of earlier reports that observing articulating faces activates areas in the auditory cortex, even in the absence of an auditory stimulus (Calvert et al., 1997)."

Schweinberger, S.R., Robertson, D. & Kaufmann, J.M. (2007). Hearing facial identities. The Quarterly Journal Of Experimental Psychology, Vol. 60 No. 10:1446 – 1456.

Σίγουρα για μένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έχω διαβάσει ως τώρα...

How We Decide - Νέο βιβλίο από τον Jonah Lehrer **UPDATED**

O Jonah Lehrer, συγγραφέας του γνωστού και μεταφρασμένου και στα ελληνικά Proust was a Neuroscientist και editor του Seed, κυκλοφόρησε νέο βιβλίο.



Εδώ προσπαθεί να το εξηγήσει στον Colbert..

The Colbert ReportMon - Thurs 11:30pm / 10:30c

Jonah Lehrer

Colbert Report Full Episodes
Funny Political News

Christian Bale Parody
Joke of the Day

Παραθέτω και τη σχετική προωθητική αυτοσυνέντευξη του συγγραφέα

Q: Why did you want to write a book about decision-making?
A: It all began with Cheerios. I'm an incredibly indecisive person. There I was, aimlessly wandering the cereal aisle of the supermarket, trying to choose between the apple-cinnamon and honey-nut varieties. It was an embarrassing waste of time and yet it happened to me all the time. Eventually, I decided that enough was enough: I needed to understand what was happening inside my brain as I contemplated my breakfast options. I soon realized, of course, that this new science of decision-making had implications far grander than Cheerios.

Q: What are some of those implications?

A: Ever since the time of the ancient Greeks, we've assumed that humans are rational creatures. When we make a decision, we are supposed to consciously analyze the alternatives and carefully weigh the pros and cons. This simple idea underlies the philosophies of Plato and Descartes; it forms the foundation of modern economics; it drove decades of research in cognitive science. Over time, rationality came to define us. It was, simply put, what made us human. There's only one problem with this assumption: it's wrong. It's not how the brain works. For the first time in human history, we can look inside our brain and see how we think. It turns out that we weren't engineered to be rational or logical or even particularly deliberate. Instead, our mind holds a messy network of different areas, many of which are involved with the production of emotion. Whenever we make a decision, the brain is awash in feeling, driven by its inexplicable passions. Even when we try to be reasonable and restrained, these emotional impulses secretly influence our judgment.

Q: Can neuroscience really teach us how to make better decisions?

A: My answer is a qualified yes. Despite the claims of many self-help books, there is no secret recipe for decision-making, no single strategy that can work in every situation. The real world is just too complex. The thought process that excels in the supermarket won't pass muster in the Oval Office. Therefore natural selection endowed us with a brain that is enthusiastically pluralist. Sometimes we need to reason through our options and carefully analyze the possibilities. And sometimes we need to listen to our emotions and gut instinct. The secret, of course, is knowing when to use different styles of thought--when to trust feelings and when to exercise reason. In my book, I devoted a chapter to looking at the world through the prism of the game of poker and found that, in poker as in life, two broad categories of decisions exist: math problems and mysteries. The first step to making the right decision, then, is accurately diagnosing the problem and figuring out which brain system to rely on. Should we trust our intuition or calculate the probabilities? We always need to be thinking about how we think.

Q: Why write this book now?

A: Neuroscience can seem abstract, a science preoccupied with questions about the cellular details of perception and the memory of fruit flies. In recent years, however, the field has been invaded by some practical thinkers. These scientists want to use the nifty experimental tools of modern neuroscience to explore some of the mysteries of everyday life. How should we choose a cereal? What areas of the brain are triggered in the shopping mall? Why do smart people accumulate credit card debt and take out subprime mortgages? How can you use the brain to explain financial bubbles? For the first time, these incredibly relevant questions have rigorously scientific answers. It all goes back to that classical Greek aphorism: Know thyself. I'd argue that the discoveries of modern neuroscience allow us to know ourselves (and our decisions!) in an entirely new way.

Q: HOW WE DECIDE draws from the latest research in neuroscience yet also analyzes some crucial moments in the lives of a variety of "deciders," from the football star Tom Brady to a soap opera director. Why did you take this approach?

A: Herbert Simon, the Nobel Prize-winning psychologist, famously compared our mind to a pair of scissors. One blade, he said, represented the brain. The other blade was the specific environment in which our brain was operating. If you want to understand the function of scissors, Simon said, then you have to look at both blades simultaneously. What I wanted to do in HOW WE DECIDE was venture out of the lab and into the real world so that I could see the scissors at work. I discuss some ingenious experiments in this book, but let's face it: the science lab is a startlingly artificial place. And so, wherever possible, I tried to explore these scientific theories in the context of everyday life. Instead of just writing about hyperbolic discounting and the feebleness of the prefrontal cortex, I spent time with a debt counselor in the Bronx. When I became interested in the anatomy of insight⎯where do our good ideas come from?⎯I interviewed a pilot whose epiphany in the cockpit saved hundreds of lives. That's when you really begin to appreciate the power of this new science--when you can use its ideas to explain all sorts of important phenomena, such as the risky behavior of teenagers, the amorality of psychopaths, and the tendency of some athletes to choke under pressure.

Q: What do you do in the cereal aisle now?

I was about halfway through writing the book when I got some great advice from a scientist. I was telling him about my Cheerios dilemma when he abruptly interrupted me: "The secret to happiness," he said in a very authoritative voice, "is not wasting time on irrelevant decisions." Of course, this sage advice didn't help me figure out what kind of cereal I actually wanted to eat for breakfast. So I did the only logical thing: I bought my three favorite Cheerios varieties and combined them all in my cereal bowl. Problem solved.

Αφασία Broca

(Διάρκεια 2:25)

"Home, Doctor, and Legs, Walking no good"

"Η μείωση στην παραγωγή γλώσσας κυμαίνεται από τη σχεδόν πλήρη αφωνία μέχρι την αργή ομιλία με τη χρήση απλών λεξικών μορφών".
"...συχνά παραλείπουν εντελώς άρθρα, επίθετα και επιρρήματα".
"...αποδόμηση της σύνταξης"
(από το βιβλίο του Kandel, κεφ 43, πλαίσιο 34-1"

Αφασία Wernicke

(διάρκεια: 4:13)
Μειωμένη Κατανόηση Γλώσσας
-"Where do you live"
-"Here" (και δείχνει το στόμα)

Μειωμένη Ικανότητα Επανάληψης Λέξεων και Εκφράσεων.

Κενός Λόγος (δεν μπορούν να μεταδώσουν ιδέες που έχουν στο μυαλό τους)

Λογόρροια, Νεολογισμοί, Παραφασία (εσφαλμένοι συνδυασμοί λέξεων)

Beware of Wiki Bearing False Arguments

Σε μια προσπάθεια πρώτης επαφής με το Σύστημα Παραγωγής ACT- R και την αντίστοιχη θεωρία του Anderson, είπα να... "δω το dvd", τουτέστιν, να διαβάσω το wiki. Συνήθως είναι μια καλή πρώτη προσέγγιση σε ένα θέμα.

Όμως, σε μία παράγραφο, σχετικά με την συμβολική ή συνδετιστική βάση της θεωρίας, αναφέρεται ως επιχείρημα το παρακάτω:

Furthermore, ACT-R has been implemented as a neural network, proving that there is nothing intrinsically "symbolic" in the underlying theory.

Το επιχείρημα πως ότι υλοποιείται ως νευρωνικό δίκτυο δεν έχει εγγενώς συμβολική δομή, είναι, όπως γνωρίζουμε, λανθασμένο.

Beware λοιπόν...

(αυτό μάλλον σημαίνει πως δεν την γλιτώνω, πρέπει να διαβάσω κ το βιβλίο...)

Ο Μαγικός Μαγνήτης!

Ένα νέο άρθρο (in press στο Perspectives on Psychological Science, μπορείτε να βρείτε το Pdf εδώ) από τον Ed Vul και συνεργάτες του στο UCSD τριγυρίζει στα νευρο-σχετικά(!) blogs και αναστατώνει..

Το άρθρο έχει τον εντυπωσιακό και γενναίο τίτλο Voodoo Correlations in Social Neuroscienceκαι προέκυψε από την παρατήρηση πως σε πολλές (αρκετές ευρέως γνωστές και δημοσιευμένες ακόμα και σε "αυστηρά" περιοδικά όπως το Nature) fMRI έρευνες, τα correlations ανάμεσα στη νευρωνική δραστηριότητα και γνωρίσματα της κοινωνικής συμπεριφοράς/αντίληψης είναι υπερβολικά καλά για να είναι αληθινά..
Οι Vul et al. εξέτασαν έναν αριθμό σχετικών δημοσιεύσεων ζητώντας μεθοδολογικές διευκρινίσεις από τους συγγραφείς τους και ανακάλυψαν πως η ανάλυση που χρησιμοποιήθηκε ήταν προβληματική τουλάχιστον στις μισές περιπτώσεις, γεγονός που κάνει τα αποτελέσματα αναξιόπιστα.

Παραθέτω την περίληψη:
The newly emerging field of Social Neuroscience has drawn much attention in recent years, with high-profile studies frequently reporting extremely high (e.g., >.8) correlations between behavioral and self-report measures of personality or emotion and measures of brain activation obtained using fMRI. We show that these correlations often exceed what is statistically possible assuming the (evidently rather limited) reliability of both fMRI and personality/emotion measures. The implausibly high correlations are all the more puzzling because social-neuroscience method sections rarely contain sufficient detail to ascertain how these correlations were obtained.

We surveyed authors of 54 articles that reported findings of this kind to determine the details of their analyses. More than half acknowledged using a strategy that computes separate correlations for individual voxels, and reports means of just the subset of voxels exceeding chosen thresholds.

We show how this non-independent analysis grossly inflates correlations, while yielding reassuring-looking scattergrams. This analysis technique was used to
obtain the vast majority of the implausibly high correlations in our survey sample. In addition, we argue that other analysis problems likely created entirely spurious
correlations in some cases. We outline how the data from these studies could be
reanalyzed with unbiased methods to provide the field with accurate estimates of the
correlations in question. We urge authors to perform such reanalyses and to correct the scientific record.


(Σχετικά με την αξιοπιστία γενικά των ερευνητικών ευρημάτων δείτε και το κείμενο του Ιωαννίδη Why Most Published Research Findings Are False !!)

Sine wave synthesis speech

Στα εργαστήρια Haskins υπάρχουν δείγματα σύνθεσης φωνής με μια μέθοδο ονομαζόμενη sine wave synthesis speech.

Αφορά την σύνθεση ομιλίας η οποία στηρίζεται στις τρεις πρώτες αρμονικές (καλά κατάλαβα;)

Υπάρχουν και μελέτες αναφορικά με την ανασύνθεση φωνής ομιλητή σε έργα αναγνώρισης του περιεχομένου του λόγου, και τα ευρήματα δείχνουν ότι το περιεχόμενο είναι δυνατόν να επικοινωνηθεί, παρόλο που αρκετά χωροχρονικά δυναμικά χαρακτηριστικά της φωνής χάνονται (κάποια άλλα διατηρούνται).

Την τέταρτη φορά που άκουσα αυτό το δείγμα όντως κατάλαβα τι θέλει να πει το ποιητή!!!


Το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι πως (σε αντιστοιχα πειράματα, βλέπε: Remez, R.E., Rubin, P.E., Pisoni, D.B., & Carrell, T.D. Speech perception without traditional speech cues. Science, 1981, 212, 947-950.) η παραγώμενη "ομιλία" μεταφέρει πληροφορία ακόμα και για την ταυτότητα του ομιλητή!!!! (όχι όμως και όταν αυτή παιχτεί ανάποδα).

P.S. happy new fear

How the Brain Processes Music

Μοιάζει ενδιαφέρον (αντιγράφω από την ιστοσελίδα του EmCAP project):

Aim
Our aim is to investigate how human cognition emerges and how useful mental representations develop through interactions with an environment. The particular environment we focus on is the world of music.

Why Music?
Music is universal. It contains temporally extended yet predictable patterns. It is governed by stylistic rules or conventions, and perception evolves in time as listeners build up representations of the current context.

Hypothesis
Our hypothesis is that the perception of an environment is an active process, which involves making predictions. The need for continually making better predictions drives the formation of useful representations and the formation of a cognitive hierarchy.

Κοιτάξτε στο showcase και στα downloads. Αναρτήστε σχόλια για ό,τι βρείτε ιδιαίτερα ενδιαφέρον!

Τα μυστικά της (συνθετικής) ευτυχίας ΙΙ

Τον Dan Gilbert τον έχουμε ξανακούσει (χάθηκες shipwrecked..).
Εδώ μιλά για τις όχι-και-πολύ-λογικές επιλογές που κάνουμε και κατά παράδοξο τρόπο μας ικανοποιούν διότι βλακωδώς πιστεύουμε πως αυξάνουν την ωφέλειά μας (η ηλιθιότητα ήταν πάντα ένας σίγουρος δρόμος για την ευτυχία..)

Αν και έχω να παρατηρήσω πως ο Dan εστιάζει τις έρευνές του σε δυτικούς μεσαίας κυρίως εισοδηματικής τάξης (προσωπικά, ούσα πάμπτωχη, κάλλιστα θα διέσχιζα την πόλη προκειμένου να εξοικονομήσω οποιαδήποτε ποσοστιαία έκπτωση επί του συνολικού εξόδου) αξίζει τον κόπο το μισάωρο της ομιλίας και έχει και bonus ερωταποκρίσεις στο τελευταίο δεκάλεπτο!


Διάρκεια 33'38"


Σχετική με το θέμα είναι και η ομιλία του δημοσιογράφου Benjamin Wallace (Does happiness have a price tag?), ο οποίος δοκιμάζει διάφορα πανάκριβα πράγματα (δείτε κι εδώ) προσπαθώντας να εκτιμήσει αν όντως προσφέρουν μεγαλύτερη αντικειμενική(?!) ευχαρίστηση - πράγμα το οποίο θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει εξαρχής μια αφελή προσδοκία..


Διάρκεια 14'40"

Βάση Δεδομένων Εικόνων

Σε ένα paper βρήκα αυτή την ΒΔ όπου περιλαμβάνει πρόσωπα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες, σε διάφορες πόζες (προφίλ - ανφάς) και με διάφορες εκφράσεις (neutral -smiling etc).


Ίσως χρήσιμο το link.

Δημοσιογραφικά όνειρα

Σύμφωνα με δημοσίευμα του in.gr, ο μαγνητικός τομογράφος αρχίζει να εισβάλλει σε φαντασίες και όνειρα. Στην πραγματικότητα, οι Ιάπωνες επιστήμονες περιγράφουν αυτό που έκαναν ως εξής: “We have shown that contrast-defined arbitrary visual images can be reconstructed from fMRI signals of the human visual cortex on a single trial basis” (σελ. 924). Απεικόνισαν δηλαδή, μέσω των καταγραφών λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας, την εικόνα που έβλεπε ο εθελοντής τη στιγμή της νευροαπεικόνισης, την οποία παρουσίαζαν ως οπτικό ερέθισμα οι ερευνητές, και όχι κάποια εικόνα της φαντασίας του. Η εικόνα απαρτιζόταν από φωτεινά και σκοτεινά σημεία σε ένα πλέγμα 10x10. Για παράδειγμα, όταν ο εθελοντής έβλεπε αυτό:
χάρη στη στατιστική ανάλυση προηγούμενων νευροαπεικονίσεων του ιδίου ατόμου από διάφορες εικόνες αυτού του τύπου, οι ερευνητές μπορούσαν να υπολογίσουν με βάση το σήμα του μαγνητικού τομογράφου, αυτό (σελ. 923):
Παρότι το δημοσίευμα του in.gr δεν περιέχει ανακριβείς πληροφορίες, δημιουργεί εντελώς παραπλανητικές εντυπώσεις τόσο για αυτό που έγινε όσο και για το τι σημαίνει, κάτι που επιβεβαιώθηκε σε σχετική συζήτηση στο χτεσινό μάθημα. Το δημοσίευμα αναφέρει ότι «Στο μέλλον, ο τομογράφος θα διαβάζει ακόμα και όνειρα, υποστηρίζουν», χωρίς εισαγωγικά, κάτι που δεν βασίζεται στην επιστημονική μελέτη αλλά ενδέχεται να προέρχεται από κάποια άλλη δημοσιογραφική ανακοίνωση και είναι δύσκολο να ελεγχθεί για την ακρίβειά του.
Οι ερευνητές καταλήγουν, στο άρθρο τους, ότι “More interesting are attempts to reconstruct subjective states that are elicited without sensory stimulation, such as visual imagery, illusions, and dreams...One could address this issue by attempting to reconstruct a subjective state using a reconstruction model trained with physical stimuli...Thus, our approach could provide valuable insights into the complexity of perceptual experience and its neural substrates” (σελ. 926). Η λέξη «όνειρο» εμφανίζεται στον τίτλο του δημοσιεύματος του in.gr και τρεις ακόμα φορές μέσα στο κείμενο των 244 λέξεων, ενώ η λέξη “dreams” εμφανίζεται μία φορά σε 12 σελίδες της επιστημονικής δημοσίευσης, στην τελευταία παράγραφο όπου αναφέρονται εικασίες για μελλοντικές έρευνες. Φυσικά η εργασία δεν έχει καμία σχέση με όνειρα. Είναι μια σημαντική και ενδιαφέρουσα εργασία και δεν έχει ανάγκη από δημοσιογραφικές ηλιθιότητες για να αναδειχθεί.
Παρόμοιες ανοησίες άκουσα και στο δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ σήμερα (14/12), του υποτιθέμενου σοβαρότερου τηλεοπτικού καναλιού, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του (ακατάλληλου, λόγω διαφορετικού επιστημονικού πεδίου) προσκεκλημένου να διατυπώσει ακριβέστερα την πραγματικότητα.
Δίδαγμα 1^ο: Τα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα δεν αποτελούν αξιόπιστη πηγή επιστημονικής ενημέρωσης (επαναλαμβάνουμε μέχρι πλήρους εμπέδωσης).
Δίδαγμα 2^ο: Πώς να γράφετε κάτι που δεν λέει (σχεδόν) κανένα ψέμα και στο τέλος δίνει μια εντελώς λανθασμένη εντύπωση για την πραγματικότητα. Προσοχή στους δημοσιογράφους!

Η Εξάπλωση της Παραβατικότητας

Όταν βλέπουμε πως οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας δείχνουν ξεκάθαρη ανυπακοή σε έναν κοινωνικό κανόνα, αυξάνεται η προθυμία μας να 'σπάσουμε' κι εμείς τον συγκεκριμένο κανόνα ("αφού όλοι το κάνουν, γιατί όχι κι εγώ?").

Σε μια πρόσφατη μελέτη (Keizer et al., The Spreading of Disorder), εξετάζεται αν η παραβατικότητα εξαπλώνεται, δηλαδή αν η παρατήρηση συγκεκριμένης παραβατικής συμπεριφοράς προκαλεί αυξημένη προθυμία ανυπακοής και άλλων, διαφορετικών κοινωνικών κανόνων ή ακόμα και νόμων του κράτους -- υπόθεση γνωστή και ως The Broken Windows Theory.

Μέσα από έξι πειράματα πεδίου (natural field experiments), οι Keizer et al. βρήκαν πως αυτή η συσχέτιση όντως εμφανίζεται : όταν υπάρχουν τριγύρω σημάδια κοινωνικής ανυπακοής αυξάνεται η διάθεση για παραβατικότητα (πχ. παρουσία graffiti στους τοίχους διπλασιάζεται ο αριθμός των ανθρώπων που απαντούν πως δεν θα είχαν πρόβλημα να πετάξουν σκουπίδια στο δρόμο -- χμμ..εδώ θα μπορούσε να υπάρχει ένα συσχετιστικό προβληματάκι, επειδή δεν έχω πρόσβαση στο άρθρο μεταφέρω από την περίληψη εδώ).

Οι συνειρμοί δικοί σας..

Ο Clifford Stoll και ένας σωρός άλλα πράγματα

Λοιπόν. Μπορεί αρχικά να φαίνεται πως ο Cliff είναι κλασσική περίπτωση ADHD. Ε, και?

Στο παρακάτω video βλέπουμε τον Clifford Stoll να διασκεδάζει τρελά
-- μετρώντας την ταχύτητα του ήχου (όπου κατά τη διάρκεια του εν λόγω υπολογισμού χρειάζεται να γίνει μια πράξη πολλαπλασιασμού και ο Cliff βγάζει από το τσεπάκι-κυριολεκτικά- έναν λογαριθμικό χάρακα για βοήθεια!!!- ιδέα για πρωτοχρονιάτικο δώρο 1: το super cool μοντέλο Engineering Versalog II ή το χρήσιμο σε περίπτωση ατομικής έκρηξης Radiac No. 1 Mk2),
-- επιδεικνύοντας με δίκαιο καμάρι τα μονόπλευρα αντικείμενα που κατασκευάζει με κόπο στο τρισδιάστατο σύμπαν μας (ιδέα για πρωτοχρονιάτικο δώρο 2 : σκούφος Klein και ταιριαστό κασκολ Mοebius!!),
-- διηγούμενος -με απρόσμενη συνάφεια με την ελληνική επικαιρότητα- τις περιπέτειές του με τις αστυνομικές δυνάμεις καταστολής (όπου εν μέσω δακρυγόνων και κυνηγητού ανακαλεί τη φυσική περιγραφή του εκκρεμούς και τους μετασχηματισμούς Lorentz!!)
-- χρησιμοποιώντας τη φράση 'steady evolution' (no comments..)
-- και γενικά περιφέροντας στη σκηνή τον ενθουσιασμό του για ένα σωρό πράγματα!



Διάρκεια 17'56"

ps. ελπίζω να έγινε σαφές πως ο μόνος λόγος που έκανα το post ήταν για να υπο-δηλώσω διακριτικά τι επιθυμώ να βρω φέτος μέσα στην κάλτσα μου (ακούς santa?:ΡΡ)

Μόρφωση σε κωφότυφλους

http://en.wikipedia.org/wiki/Deafblindness

http://en.wikipedia.org/wiki/Helen_Keller

http://en.wikipedia.org/wiki/Laura_Bridgman

Πολλαπλασιασμός..

Όπως μάθαμε κάποιες εβδομάδες νωρίτερα, τα παιδιά της βιοπάλης στη Βραζιλία εκτελούν πράξεις πολλαπλασιασμού με παράξενους, άτυπους τρόπους -- δημιουργικά ( & πολύπλοκα..) μαθηματικά των δρόμων vs τυπικά μαθηματικά της σχολικής αίθουσας : 1-0!! (Nunes-Carraher, Carraher & Schliemann, 1985)

Πρόσφατα ήρθε στο mailbox μου το παρακάτω βιντεάκι τιτλοφορούμενο How Chinese Multiply. Δεν έχω ιδέα αν όντως ειδικά οι Κινέζοι προτιμούν το συγκεκριμένο τρόπο πολλαπλασιασμού, ή αν διεκδικούν κάποιο copyright (πάντως σίγουρα θυμάμαι τον παππού μου να κάνει πράξεις με αυτόν τον τρόπο και σίγουρα ο παππούς μου δεν ήταν Κινέζος.. :Ρ) -- anyway ο αλγόριθμος μου φαίνεται πολύ πολύ ευκολότερος και απομνημονευσιμότερος από αυτόν που διδαχθήκαμε όλοι σε τρυφερές ηλικίες, αν και όχι και τόσο λειτουργικός όταν οι υπολογισμοί γίνονται κατατι πολυπλοκότεροι..



Διάρκεια 2'29"

Φεστιβάλ Επιστήμης και Τεχνολογίας 2008

27 Νοεμβρίου - 3 Δεκεμβρίου 2008
Ζάππειο Μέγαρο

(Αντιγράφω από εδώ)

Στο Φεστιβάλ θα παρουσιαστούν εκθέματα βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας από πανεπιστήμια , ερευνητικούς και τεχνολογικούς φορείς που έχουν να επιδείξουν σημαντικό έργο στις νέες τεχνολογίες. Θα πραγματοποιηθούν τρισδιάστατες προβολές ταινιών ιστορικού περιεχομένου από φορείς πολιτισμού όπως το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού (ΙΜΕ) και το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών & Υπολογιστών (ΕΜΠ/ΕΠΙΣΕΥ) ενώ θα διεξαχθεί τριήμερο ομιλιών και ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των επιστημόνων και των ερευνητών σε θέματα έρευνας και τεχνολογίας.

Οι επισκέπτες της Έκθεσης θα μπορέσουν να δουν και να θαυμάσουν από κοντά έξυπνα, περίεργα, διαδραστικά και πρωτότυπα «μικρά θαύματα» , επιτεύγματα όλα της ελληνικής επιστημονικής σκέψης και προσπάθειας, όπως ρομποτικά συστήματα από το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) , επίδειξη πειραμάτων και προϊόντα και υπηρεσίες που έχουν τύχει δημόσιας αναγνώρισης για τα καινοτομικά τους στοιχεία.

Ο στόχος του Φεστιβάλ είναι διπλός: Αφενός να ανοίξει ένα παράθυρο στη γνώση για το ευρύ κοινό και κυρίως τη μαθητική - φοιτητική νεολαία, ώστε να γνωρίσουν τα τεχνολογικά επιτεύγματα που διαμορφώνουν νέες πραγματικότητες σε όλους τους τομείς και βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, αφετέρου να δείξει το βαθμό ανάπτυξης της δραστηριότητας των επιστημονικών και ερευνητικών φορέων. Οι τομείς της ιατρικής και της βιοτεχνολογίας, της ρομποτικής ,της πληροφορικής ,της προστασίας του περιβάλλοντος και άλλων τεχνολογιών αιχμής θα δώσουν το παρόν στο Ζάππειο Μέγαρο.

Εκπρόσωποι των φορέων - εκθετών και εκπρόσωποι της ΓΓΕΤ θα είναι παρόντες για ενημέρωση και συζήτηση με τους επισκέπτες.

Είσοδος Ελεύθερη για το κοινό από 9.30 πμ έως 8 μμ.

Αυτοαναφορά

αυτοαναφορικό τεστ : http://www.dougb.com/srat.html
αυτοαναφορική μηχανή : http://www.cis.udel.edu/~case/self-ref.html
αυτοαναφοράς συνέχεια : http://www.cut-the-knot.org/selfreference/index.shtml

Dance Your PhD!

Πρόκειται για έναν από τους πιο περίεργους διαγωνισμούς ever : επιστήμονες καλούνται να χορέψουν το θέμα της διδακτορικής τους διατριβής, να βινετοσκοπήσουν το πόνημα και να το δημοσιοποιήσουν στον πλανήτη (μέσω youtube), σε μια προσπάθεια διασκεδαστικής υπέρβασης της έννοιας interdisciplinarity!!!!!

Προχθές ανακοινώθηκαν οι νικητές του διαγωνισμού Dance your PhD 2009:

Κατηγορία Graduate Students :
Νικήτρια η Sue Lynn Lau από το Garvan Institute of Medical Research (Sydney, Australia) με θέμα "The role of Vitamin D in beta-cell function".


Synopsis: Every PhD begins in the dark, but it takes only a few bright sparks to kindle the flame of discovery...
The crucial role of sunlight exposure as the most important source of vitamin D in humans is highlighted. Vitamin D is newly recognised to be involved in the function of many organ systems, including the beta cells of the endocrine pancreas. These cells make insulin in response to glucose stimulation.
Initially, the beta cells are in an unstimulated state, with minimal activity. At the arrival of the sugar plum fairy (symbolising glucose), the cells are able to sense the presence of glucose through the enzyme glucokinase. When glucose enters the cells through glut 2 transporters (marshmallow feeding), it is metabolised to produce the energy molecule, ATP. Through a number of steps, this leads to a rise in positive charge inside the cell, which ultimately triggers the export of insulin-storing granules by a process known as exocytosis (depicted here by the blowing of bubbles). Normal insulin secretion requires the coordinated function of beta cells via intercellular connections and communications as they work in concert.
We are investigating whether vitamin D has an effect in improving beta-cell function and increasing insulin secretion... are they "walking on sunshine"??


Κατηγορία Postdocs :Νικήτρια η Miriam Sach, τώρα ερευνήτρια στο University of California, Davis, με θέμα "Cerebral activation patterns induced by inflection of regular and irregular verbs with positron emission tomography: A comparison between single subject and group analysis."


The findings of this thesis demonstrate that regular and irregular verbs are processed in the same neural network as opposed to separate cortical areas for regular and irregular verb inflection.
This piece is subdivided into 3 sections: 1.) Introduction of regular verbs, 2.) Introduction of irregular verbs, 3.) Common neural network of regular and irregular verb inflection.
1.) Regular verbs are represented by the walking at the very beginning of this piece.
The walking is simple, straight forward and without irregularities. It is accompanied by the sound of crackling fire a metaphor for the firing neurons.
2.) In contrast, irregular verbs are represented by a huge variety of different movements: jumps, slides, turns, rolls, level changes. Irregularities are also displayed musically by using syncopes and off-beat emphasis in percussion as well as further changes in instruments.
3.) The sound of the falling rain is a cleansing moment with no movements to introduce the final section of the dance: the common neural network of regular and irregular verb processing. It is the first time that symmetrical movements occur to emphasize the common network for both verb forms. In addition, both regular and irregular movements are shown to elucidate the presence of both entities in this network.
Overall, fiber connections in the brain representing the connections between regular and irregular verbs are shown by wavy arm movements.


Κατηγορία Professors :Νικητής ο Vince LiCata, βιοχημικός στο Louisiana State University, Baton Rouge, με θέμα "Resolving Pathways of Functional Coupling in Human Hemoglobin Using Quantitative Low Temperature Isoelectric Focusing of Asymmetric Mutant Hybrids."


Hemoglobin is a 4-subunit protein (a tetramer) that binds and transports oxygen. Individual alpha-subunits and beta-subunits come together to form almost inseparable dimers (boy-girl pairs with matching eye-goggle and gloves in the dance). How dimer-1 interacts with dimer-2 in the whole protein, however, depends on the exact combination of bound oxygens (white balls). If one dimer gets 2 oxygens to itself, cooperativity is reduced and it does not interact well with the other dimer. If both dimers get at least 1 oxygen, they cooperate with each other, and usually bind 2 more oxygen molecules (for a total of 4). In normal hemoglobin, the two dimers are identical. Hemoglobin tetramers with two differing types of dimers are called "asymmetric mutant hybrids" (hence the different colored goggles and gloves on each "dance-mer"). "Low temperature isoelectric focusing" is a method that freezes (literally) and takes a snapshot of the dimer-dimer interactions at different times.


Κατηγορία Popular Choice :
Νικήτρια η Markita Landry με 14,138 views και θέμα "Single Molecule Measurements of Protelomerase TelK-DNA Complexes."


My Ph.D. work involves the use of a relatively new technology called optical trapping. Using focused laser beams, (1064 nm = infrared beam = red dress) can trap dielectric particles (we use grey/black microspheres = black shirt). The laser holds the beads in place, but it is ultimately the motion of the beads that allow us to take our measurements, and that must be followed extremely precisely (in our case, our resolution is 3.4 angstroms, which is a very small length scale). This precision with regards to following the motion of the beads was my motivation for expressing the theory of optical trapping through tango, which is a dance that is heavily dependent on the ability of the follower to follow the steps that are led. These steps are non-deterministic and are made up by the leader on a real-time basis, so the follower never knows what to expect, and must always be acutely aware of their partners motions to follow correctly.


Λοιπόν, ποιός θέλει να χορογραφήσει την πτυχιακή του εργασία?? :DD

Computational Neuroimaging

Πρόκειται για μια ομιλία του Stephen Hanson στη google (Dec 12, 2006) σχετικά με το fMRI και κάποιες εφαρμογές του.

Επειδή έχουν περάσει αιώνες από τότε που την είδα, δεν θα σχολιάσω τίποτα (αν και νομίζω πως είχε ορθογραφικά λάθη στο powerpoint, δεν είμαι σίγουρη, δέχομαι αδιαμαρτύρητα σφαλιάρες σε περίπτωση δικής μου ανακρίβειας).

Πάντως, στο σχολιασμό της πηγής μου, λέει τα εξής (πετσοκομμένα) :
Recent work in the area of computational modeling for neuroimaging has brought about a potential revolution in understanding brain function. Using both machine learning and Neural Network methodology, both valid localization and brain interactivity are now becoming commonplace in the analysis and intepretation of brain maps. I will provide a short motivation and tutorial for brain imaging methods (in particular, fMRI) and then discuss several applications including FACE recognition in the brain showing a more combinatorial feature basis for object representations. Finally I will explore recent brain connectivity analysis of subjects watching movies ("The good, the bad and the ugly") and novel...



Διάρκεια : περίπου 63min ..

back propagation basics

τα βασικά του back propagation σε μία διαφάνεια...
(από http://aibook.csd.auth.gr/include/slides/Chap19.pdf)

Πως τα πάτε με τους πειρασμούς...;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο που βρήκα σήμερα στο Pathfinder news:

Υποκύπτοντας στον πειρασμό

PATHFINDER

Ο άνθρωπος σε κάθε περίπτωση επιθυμεί να βελτιώνει την ποιότητα ζωής του και να ονειρεύεται. Όμως, πολλές φορές έρχονται και οι πειρασμοί που μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα δύσκολο να αντιμετωπιστούν και μας απομακρύνουν από τα όνειρα μας.

Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει διαφορετικά τους πειρασμούς, με ορισμένους να είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς και κάποιους να ανθίστανται. Ένας επιστήμονας, ο οποίος προτείνει ότι θα μπορούσε να προβλέψει τις προσδοκίες των παιδιών, εξετάζοντας την αντίσταση τους στον πειρασμό ενός γλυκίσματος, σκοπεύει να παρακολουθήσει τον εγκέφαλο τους για να ανακαλύψει τις νευρολογικές ρίζες του πειρασμού και να μας γλιτώσει από αυτόν.

Το πείραμα του γλυκού, ένα από τα πιο απλά και επιτυχημένα πειράματα συμπεριφοράς, αναπτύχθηκε από τον καθηγητή Walter Mischel. Ο προηγούμενος κατέληξε ότι για όσο περισσότερο μπορούσε να περιμένει ένα 4χρονο παιδί για να πάρει ένα γλυκό, τόσο μεγαλύτερες ήταν οι πιθανότητες του για πιο ευτυχισμένη και επιτυχή ζωή.

Ο Mischel μελετάει τη συμπεριφορά ατόμων από τότε που ξεκίνησε με τα πειράματα του γλυκού, σε ένα παιδικό σταθμό, στο πανεπιστήμιο Stan-ford της Καλιφόρνιας το 1960. Τα αποτελέσματα της έρευνας του έχουν αποδειχθεί τόσο ενδιαφέροντα ώστε 40 από τους αρχικούς εθελοντές, που βρίσκονται τώρα στα 40 τους χρόνια, προετοιμάζονται να υποβληθούν σε εγκεφαλικές απεικονίσεις, με την ελπίδα να δώσουν απάντηση σε ένα περίπλοκο ανθρώπινο ερώτημα: Για ποιο λόγο κάποιοι από εμάς αντιστεκόμαστε καλύτερα στον πειρασμό σε σχέση με κάποιους άλλους;

«Η τεχνική της εγκεφαλικής απεικόνισης είναι ένα συναρπαστικό και πολύ χρήσιμο εργαλείο,» σχολιάζει ο Mischel, ο οποίος τώρα εργάζεται στο πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης.

Εξετάζοντας τις διαφορές ανάμεσα στον εγκέφαλο των εθελοντών, οι οποίοι αποδείχθηκαν καλοί στον έλεγχο των εσωτερικών παρορμήσεων τους, και εκείνων οι οποίοι όρμησαν στο γλυκό μόλις το αντίκρισαν, οι ερευνητές ελπίζουν να αναπτύξουν νέους τρόπους με τους οποίους θα διδάξουν τα οφέλη της υπομονής.

Το πείραμα του Mischel με το γλυκό αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της έρευνας, που σήμερα είναι γνωστή ως συναισθηματική νοημοσύνη (EQ), μια ανθρώπινη αξία που έχει να κάνει πιο πολύ με συναισθήματα παρά με την εκπαίδευση και τον ορθολογισμό.

Τα πειράματα ξεκίνησαν με μια απλή υπόδειξη. Ο Mischel τοποθέτησε ένα γλυκό σε ένα πιάτο μπροστά από τους εθελοντές και τους είπε πως εάν ήθελαν θα μπορούσαν να το φάνε. Όμως, εάν περίμεναν μερικά λεπτά έως ότου να φύγει και επιστρέψει στην αίθουσα, τότε θα τους έδινε και δεύτερο γλυκό. Ο Mischel στη συνέχεια έφυγε από το δωμάτιο για 10 – 15 λεπτά. Όπως έμαθε, το 1/3 των εθελοντών υπέκυψε αμέσως στον γλυκό πειρασμό, το άλλο 1/3 περίμενε την επιστροφή του καθηγητή και οι υπόλοιποι περίμεναν, αλλά τα παράτησαν μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα.

Δεν περάσανε 14 χρόνια από τότε που οι εθελοντές μεγάλωσαν, τελείωσαν το σχολείο και πήγαν στο πανεπιστήμιο και ο Mischel άρχισε να επιβεβαιώνει μια δραματική συσχέτιση ανάμεσα στο πείραμα με το γλυκό και την επιτυχία στη ζωή. Τα παιδιά που άρπαξαν αμέσως τα γλυκά εξελίχθηκαν σε έφηβους με έλλειψη αυτοπεποίθησης και αντιμετώπισαν δυσκολίες στις σχέσεις τους. Εκείνοι οι οποίοι περίμεναν το δεύτερο γλύκισμα αποδείχθηκαν πιο ικανοί κοινωνικά, θετικοί και ακαδημαϊκά επιτυχημένοι. Στις σχολικές εξετάσεις, αυτοί που περίμεναν στο πείραμα τα πήγα καλύτερα από εκείνους που άρπαξαν αμέσως το γλυκό.

Ο Mischel συνεχίζει να παρακολουθεί την εξέλιξη των εθελοντών του και οι παρατηρήσεις του τον οδηγούν στο συμπέρασμα ότι εκείνοι που είχαν την αντοχή να περιμένουν και να αντιστέκονται έγιναν επιτυχημένοι ενήλικες.

Ορισμένοι ωστόσο, προτείνουν ότι ίσως ο Mischel να είχε διαφορετικά αποτελέσματα εάν αντικαθιστούσε το γλύκισμα που χρησιμοποιούσε με κάτι άλλο πιο δελεαστικό. Πολλοί, όμως, είναι και αυτοί που θεωρούν ότι η δουλειά του Mischel είναι η απόδειξη ότι η συναισθηματική νοημοσύνη παίζει ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ενήλικου ατόμου.

Μια μελέτη από τους Martin Selig-man και Angela Duckworth κατέληξε ότι ο δείκτης νοημοσύνης ενός ατόμου συμβάλει μόνο κατά 30% στις ακαδημαϊκές επιδόσεις. Όλα τα υπόλοιπα εξαρτώνται από αξίες όπως η επιμονή, η πειθαρχία, η σκληρή δουλειά, η δημιουργικότητα και η τύχη. Ένας άλλος παράγοντας για την αποτυχία στο τεστ του γλυκίσματος είναι και η ανατροφή από την οικογένεια.

Για τον Mischel και άλλους ερευνητές, το ερώτημα τώρα είναι εάν η νευροεπιστήμη μπορεί να αναγνωρίσει το τμήμα του εγκεφάλου όπου διεξάγεται η διαδικασία της επιθυμίας. Αναζητώντας διαφορές στην εγκεφαλική δραστηριότητα των υπομονετικών και μη ατόμων, οι ερευνητές ίσως μπορέσουν να αναγνωρίσουν στρατηγικές για την βελτίωση του αυτοελέγχου.

Times Online

Γενετική και Συμπεριφορά

Το τελευταίο τεύχος του γνωστού περιοδικού Science (7 Νοε 2008, Vol 3322, Issue 5903) έχει ειδικό αφιέρωμα με τίτλο (και περιεχόμενο..) Genetics of Behaviour, οπότε σκέφτηκα πως ίσως ενδιαφέρει και κάποιους άλλους από το παρεάκι! ;)

Δείτε εδώ για το αφιέρωμα και εδώ για το science podcast αυτής της εβδομάδας με την ίδια θεματολογία (34min).
Μιλούν οι : Gene Robinson (από τη συμπεριφορά στα γονίδια!!), Elizabeth Pennisi (χρωμόσωμα 17 και νοητικές διαταραχές, έχει γράψει-ανάμεσα σε πολλά- και για την εξελικτική σημασία της ριζο-βολβο-μαγειρικής!!), Mauro Costa-Mattioli ("αναβοσβήνοντας" αναμνήσεις!), και άλλοι.

ps. δεν πρόκειται για video, είναι μόνο audio, αλλά υπάρχει και το transcript εδώ..
(για δες ship, υπάρχει? :ΡΡ)

Συμβολισμός vs Μαθηματικός Λογισμός

Προσπαθώντας να καταλάβω την συμβολική προσέγγιση ενός μοντέλου του νου, (btw, του Pylyshyn κάποιος να του υπενθυμίσει την δομή υποκείμενο - ρήμα - κατηγόρημα), δεν μπορώ να βγάλω απ΄τη σκέψη μου την αναφορά του Κου Μπαλτά σε ένα "συνεπές" σύστημα λογισμού.

• Έστω {a,b,c ...} στοιχεία μιας "ομάδας"
• Ορίζω πράξη # της οποίας το μόνο απαίτούμενο είναι πως το αποτέλεσμα της πράξης
  c = a # b
  ανήκει στην "ομάδα"
• Ορίζω μοναδιαίο στοιχείο e τέτοιο ώστε
  a # e = a
  και
• Ορίζω τον "ανάστροφο" του a, a^(-1) τέτοιον ώστε
  a # a^(-1) = e

Έχουμε λοιπόν ένα σύνολο {a, b, c,....} στοιχείων (συμβολισμών), κενό περιεχομένου, καθώς και μία πράξη #, επισης κενή περιεχομένου. Το συμβολικό αυτό σύστημα χαρακτηρίζεται από αιτιακές σχέσεις (επιτρεπτές πράξεις - κανόνες).

Αυτό το σύστημα μπορώ να του αποδώσω νόημα σημασιακό, αν αποδώσω τις εξής ερμηνείες:

ομάδα <-> το σύνολο των ρητών αριθμών
# <-> η πράξη της πρόσθεσης
e <-> ο αριθμός 0
a^(-1) <-> -a


Ένα αιτιοκρατικό σύστημα το οποίο χαρακτηρίζεται από επεξεργασία συμβόλων κενών περιεχομένου, στο οποίο μπορώ να αποδώσω ερμηνείες....

Chomsky

.
Ο Noam Chomsky σε μια ομιλία που έδωσε στην Google τον περασμένο Απρίλιο.


(53'28")