Πώς ακούω Radiohead ;

Μετά απο σχεδόν 17 χρόνια ενασχόλησης με τη μουσική ανακαλύπτω αυτό που κατα καιρούς σκεφτόμουν. Ακούν όλοι οι ακροατές με τον ίδιο τρόπο τη μουσική; Στη παρακάτω έρευνα φαίνεται πως μάλλον όχι. Η αντίληψη του ρυθμού φαίνεται να ενεργοποιεί σε μουσικούς και μη πιο εντονα, και κυρίως ,το αριστερό ημισφαίριο. Τι γίνεται όμως με την αντίληψη της μελωδίας και της αρμονίας; Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά, έτσι ενώ στους μη-μουσικούς δραστηριοποιείται το δεξί ημισφαίριο, στους μουσικούς δραστηριοποιείται και πάλι το αριστερό. Στο γιατί μπορει να συμβαίνει κατι τέτοιο,η απάντηση είναι προφανώς λόγω της εξάσκησης. Οι μουσικοί μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τις νότες μιας μελωδίας, τις διαδοχές της αρμονίας και γενικά να κωδικοποιούν πολύ πιο συστηματικά τα ερεθίσματα αυτά. Αν το προχωρίσουμε ένα βήμα παρακάτω θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σαν να έχουν μάθει μια "γλώσσα", ένα συστημα κωδικοποίησης των μουσικών ερεθισμάτων.΄Ετσι λοιπόν οι μουσικοί ξέρουν τι ακούν όταν ακουν Radiohead. Στο υπέροχο πχ paranoid android (by the way



) θα σου πουν, καλά ρε φίλε άλλες συγχορδίες δε βρήκες να βάλεις; Πέμπτη -Πρώτη (V-I) βάζει και η γιαγιά μου, και σιγά πια με τους κυκλούς, να κλάψω τώρα ή μετά ; Και όλα αυτά όταν ο μέσος ακροατής τουλάχιστον θα κόψει τις φλέβες του... Καλά,θα μου πείτε δε κόβουν όλοι φλέβες για τους Radiohead, άλλα όλο και για κάποιον θα κόβουν. Πάντως αυτός που θα κόβει φλέβες για Ξενάκη, είναι σίγουρα μουσικός. Και αυτό κυρίες και κύριοι, γιατί; Γιατί ο μουσικός έχει μάθει να ακούει, και μάλιστα να ακούει αναλυτικά, δηλαδή, θα μπορούσε να πει κάποιος,έχει μάθει κατα κάποιο τρόπο και να μην ακούει. Ναι, όταν δε μπορεί να ευχαριστηθεί ένα λίγο πιο απλό απο το θόρυβο κομμάτι, όταν αντί να συλλάβει το σύνολο, αυτή τη συνολική αίσθηση που πιάνει πολύ εύκολα ο μέσος ακροατής, αλλά κατακρεουργεί το βατραχάκι για να δει τι έχει μέσα τότε-να με συγχωρήσουν οι θιγόμενοι-μάλλον δεν ακούει. Και, ναι, και εγώ η ίδια έχω περάσει απο αυτή τη φάση,του να εκτιμώ αποκλειστικά και μόνο το πρωτότυπο,το παράξενο και το έξυπνο, αλλά πραγματικά, η ουσία της τέχνης και η ανατριχιαστική εμπειρία αυτής δεν είναι η τεχνική, αλλά κάτι πολύ περισσότερο. Ζηλεύω αυτους που ακούν και δε ξέρουν τι κρύβεται απο κάτω, γιατι αυτή είναι η μαγεία.Είναι η μαγεία που θα χαθεί μόλις προσπαθήσεις να το "βγάλεις" στη παλιά σου κιθάρα και κυρίως όταν το μάθεις και το χεις παίξει και καμιά 50αριά φορές. Γι'αυτό και γώ πλέον,όταν πραγματικά θέλω να ακούσω μουσική, ζωγραφίζω φάλαινες και στέλνω φιλιά στο Φίλιππο Νάκκα.

Καληνύχτα

The cerebral haemodynamics of music perception

A transcranial Doppler sonography study

Stefan Evers¹, Jörn Dannert², Daniel Rödding¹, Günther Rötter² and E.-Bernd Ringelstein¹

¹ Department of Neurology, University of Münster and ² Department of Music, University of Dortmund, Germany

Correspondence to: Stefan Evers, MD, Department of Neurology, University of Münster, Albert-Schweitzer-Str. 33, D-48129 Münster, Germany E-mail: everss@uni-muenster.de

The perception of music has been investigated by several neurophysiological and neuroimaging methods. Results from these studies suggest a right hemisphere dominance for non-musicians and a possible left hemisphere dominance for musicians. However, inconsistent results have been obtained, and not all variables have been controlled by the different methods. We performed a study with functional transcranial Doppler sonography (fTCD) of the middle cerebral artery to evaluate changes in cerebral blood flow velocity (CBFV) during different periods of music perception. Twenty-four healthy right-handed subjects were enrolled and examined during rest and during listening to periods of music with predominant language, rhythm and harmony content. The gender, musical experience and mode of listening of the subjects were chosen as independent factors; the type of music was included as the variable in repeated measurements. We observed a significant increase of CBFV in the right hemisphere in non-musicians during harmony perception but not during rhythm perception; this effect was more pronounced in females. Language perception was lateralized to the left hemisphere in all subject groups. Musicians showed increased CBFV values in the left hemisphere which were independent of the type of stimulus, and background listeners showed increased CBFV values during harmony perception in the right hemisphere which were independent of their musical experience. The time taken to reach the peak of CBFV was significantly longer in non-musicians when compared with musicians during rhythm and harmony perception. Pulse rates were significantly decreased in non-musicians during harmony perception, probably due to a specific relaxation effect in this subgroup. The resistance index did not show any significant differences, suggesting only regional changes of small resistance vessels but not of large arteries. Our fTCD study confirms previous findings of right hemisphere lateralization for harmony perception in non-musicians. In addition, we showed that this effect is more pronounced in female subjects and in background listeners and that the lateralization is delayed in non-musicians compared with musicians for the perception of rhythm and harmony stimuli. Our data suggest that musicians and non-musicians have different strategies to lateralize musical stimuli, with a delayed but marked right hemisphere lateralization during harmony perception in non-musicians and an attentive mode of listening contributing to a left hemisphere lateralization in musicians.

http://brain.oxfordjournals.org/cgi/content/abstract/122/1/75

Growing up in the Universe

Περίμενα με ανυπομονησία να αναφέρθουμε στην εξέλιξη μέσα στο μάθημα για να μπορέσω να κολλήσω διάφορα σχετικά... :D
Και όπως είχε προαναγγείλει η uqbar σε μία από τις προηγούμενες διχογνωμίες μας (νομίζοντας ότι θα με αποτρέψει), ακολουθεί μια κλασική σειρά διαλέξεων του βιολόγου Richard Dawkins.

Το 1825, ο Michael Faraday (ναι, ο γνωστός Faraday), ξεκίνησε μια μακρά παράδοση ετήσιων διαλέξεων που ονομάστηκαν The Royal Institution Christmas Lectures και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Ο σκοπός ήταν να παρουσιάζονται σημαντικά και πολύπλοκα επιστημονικά θέματα σε κοινό χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο (και κυρίως σε νέους) με απλό και διασκεδαστικό τρόπο.
Τις διαλέξεις για το 1991 τις ανέλαβε ο Richard Dawkins, ο οποίος ασχολήθηκε με την εξέλιξη της ζωής στο σύμπαν. Αν και το κοινό στο οποίο αναφέρεται είναι κυρίως παιδιά, πολλοί ενήλικες κατάλαβαν τις ιδέες της εξέλιξης χάρη σε αυτές τις διαλέξεις. Κάθε μέρος είναι σχεδόν μία ώρα.

Στο τέταρτο μέρος, εμφανίζεται και ο Douglas Adams που διαβάζει ένα κομμάτι από το ανυπέρβλητο βιβλίο του The Hitchhiker's Guide to the Galaxy.
Μπορείτε να τις κατεβάσετε από site του Dawkins ή να τις δείτε εδώ...



Part 1: Waking up in the Universe




Part 2: Designed and Designoid Objects




Part 3: Climbing Mount Improbable




Part 4: The Ultraviolet Garden




Part 5: The Genesis Of Purpose

Για να δούμε πόσο καλοί είστε στο Face Recognition & Memory :)

Υπάρχει ένα Link από το ΒΒC που μου έστειλε εδώ και κάτι βδομάδες η αγαπητή συνάδελφος Βερονίκη αλλά λόγω φόρτου εργασίας (εδώ γελάμε :P) δεν κατάφερα να το σηκώσω συντόμως και ζητώ να με συγχωρέσει :). Είναι ένα τεστάκι για το πόσο καλή είναι η μνήμη μας στην αναγνώριση προσώπων (αν στην περιγραφή μου έχω υποπέσει σε μεθοδολογικό ή περιγραφικό σφάλμα στα πλαίσια της γνωσιακής επιστήμης, παρακαλώ να με διορθώσετε). Όπως θα δείτε και στο τέλος υπάρχει και παρουσίαση της βαθμολογίας που πέτυχε ο κάθε διαγωνιζόμενος. Τα δικά μου ποσοστά ήταν 93 % στην πρώτη αξιολόγηση και 90% στη δεύτερη... Περιμένω να ποστάρετε και οι υπόλοιποι τα ποσοστά σας για να δουμε ποιος ειναι ο πιο .....έξυπνος σε αυτο το μεταπτυχιακό. :P

Ορίστε και το link :

http://www.bbc.co.uk/print/science/humanbody/sleep/tmt/

Βοηθήστε να μάθουμε περισσότερα για το Σύμπαν μας!!

"Καλωσήρθατε στο...

GalaxyZoo <--- κλικ

το σχέδιο που αξιοποιεί τη δύναμη του διαδικτύου - και του μυαλού σας - ώστε να κατηγοριοποιήσετε ένα εκατομμύριο Γαλαξίες!!
Παίρνοντας μέρος στο πρόγραμμα, δεν βοηθάτε μόνο την επιστημονική έρευνα, αλλά θα έχετε την ευκαιρία να δείτε σημεία του σύμπαντος, που κυριολεκτικά δεν έχει δει ποτέ ξανά κανείς... Συνάμα, θα πάρετε μια ιδέα από την εκπληκτική ποικιλία των γαλαξιών που είναι σκορπισμένοι στο διάστημα."

Αν και δεν είναι άμεσα σχετικό με τη γνωσιακή επιστήμη, ως επιστήμονες πιστεύω πως θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να βοηθήσουμε το πρόγραμμα αυτό.

Περί τείνος πρόκειται:

Αυτό το πρόγραμμα έχει ως σκοπό να εξάγει στατιστικά στοιχεία αναφορικά με ένα μεγάλο τμήμα του σύμπαντος, το οποίο έχει μεν φωτογραφηθεί αλλά δεν έχει εξερευνηθεί. Οι Γαλαξίες που έχουν φωτογραφηθεί είναι εκατομμύρια, αλλά η αξιολόγησή τους θα πρέπει να γίνει με τα ανθρώπινα μάτια, γιατί σύμφωνα με τους δημιουργούς του προγράμματος, τα ανθρώπινα μάτια είναι πιο κατάλληλα από τους υπολογιστές για να αξιολογήσουν τα σχήματα των γαλαξιών, δεδομένης της ασάφειάς τους.

Τα σχήματα των γαλαξιών ποικίλλουν, άλλοι είναι ελλειπτικοί, ενώ άλλοι είναι σπειροειδείς. Επίσης, υπάρχουν διαφορές στην φορά με την οποία περιστρέφονται, καθώς επίσης υπάρχουν και κάποιοι που ενώνονται μεταξύ τους, ή κάποιοι άλλοι που μοιάζουν αλλά δεν είναι γαλαξίες.

Το πρόγραμμα που δραστηριοποιείται παγκοσμίως μέσω του Διαδικτύου, χρησιμοποιεί αξιολογήσεις των εθελοντών-μελών του προγράμματος, σχετικά με τα πιο πάνω χαρακτηριστικά. Κάθε άτομο που κρίνεται επαρκές για να συμμετάσχει στη διαδικασία αξιολόγησης, εξετάζει φωτογραφίες από διάφορα μέρη του σύμπαντος και σημειώνει μέσω της εφαρμογής του προγράμματος, την αξιολόγησή του για τα χαρακτηριστικά κάθε εξεταζόμενου γαλαξία. Κάθε φωτογραφία αξιολογείται από 20 άτομα.

Εάν θέλετε να βοηθήσετε σ' αυτήν την παγκόσμια εφαρμογή που αξιοποιεί τις δυνατότητες του Διαδικτύου, δεν έχετε παρά να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://www.galaxyzoo.org, να κάνετε εγγραφή στο πρόγραμμα και να αρχίσετε ένα ταξίδι στα άστρα!

(Α, μην το ξεχάσω: περνάτε πρώτα ένα μικρό τεστ, ώστε να διαπιστωθεί ότι έχετε καταλάβει τις βασικές αρχές της αξιολόγησης αυτής και ότι μπορείτε να τις εφαρμόσετε με μικρό ποσοστό σφάλματος)

ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!!

Μάγισσες και χαρτορίχτρες

Πολύ προσωπικές πληροφορίες, ατομικά:



...ομαδικά:



...ή με λίγη βοήθεια:



Πώς; Μια αρχική περιγραφή στο Wikipedia/Cold_reading

Για περισσότερα, τα External_links στον πάτο της σελίδας, είναι θησαυρός.

Καλή διασκέδαση. Για όσους ενδιαφέρονται υπάρχει (πολλή)
περαιτέρω βιβλιογραφία -- μετά το τέλος του εξαμήνου φυσικά!

Μουσική Παρεμβολή

αγαπημένα..

The Bard's Song


και The Lights Will Stay On..


(πάντως, υπάρχει συγκεκριμένος γνωσιακός συνειρμός και προβληματισμός πίσω από την παράθεση των κομματιών.. όποιος τον βρεί- δηλαδή όποιος καταλάβει τι τρελά συνειρμίδια τρέχουν στο κεφάλι μου- κερδίζει σοκοφρέτα!! όποιος δεν το βρει, τόσο το καλύτερο-για τον ίδιο!! όποιος δεν ασχοληθεί καν, έχει ήδη κερδίσει μια θέση στον Παράδεισο!!-μην αρχίσεις να φωνάζεις shipwrecked, δεν είπα τίποτα για τον αρχιτέκτονα.. ;) )

Γνωσιακή Επιστήμη - Άσκηση 6η

Άσκηση 6η:
Με βάση τις ιδιότητες των διαφόρων προσεγγίσεων στην κατανόηση των νοητικών διεργασιών, δηλώστε και τεκμηριώστε την προτίμησή σας σε μια από αυτές για το γενικό μοντέλο του νου.

Υποχρεωτικά Αναγνώσματα :
Churchland & Sejnowski (1992) εισαγωγή
Fodor (2000)  εισαγωγή, ή Cowan (2003)

Προθεσμία Παράδοσης :
Τρίτη, 20/11/2007,  06.15μμ


Σχόλιο (δικό μου):
Ξεκινάμε μια ψηφοφορία μεταξύ μας για να δούμε ποια προσέγγιση επικρατεί μεταξύ των δυνάμει (wannabe..) γνωσιοεπιστημόνων μετά από μισό ακαδημαϊκό εξάμηνο εντατικού εγκεφαλοζορίσματος (και κάμποσων εγκεφαλοστραμπουληγμάτων..) επί των προβληματισμών και των μεθόδων του εν λόγω επιστημονικού πεδίου??

Λειτουργεί η συνείδησή μας με κβαντικό τρόπο;

Ένα άρθρο που εφαρμόζει την κβαντική θεωρία στον τρόπο που λειτουργεί η νόηση:

Ο κύβος του Necker και το βάζο του Rubin

Σύμφωνα με τον Ευστράτιο Μανουσάκη, καθηγητή φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα (Tallahassee), το κλειδί της συνείδησης θα μπορούσε να βρίσκεται στις κβαντικού τύπου δράσεις που συμβαίνουν στον εγκέφαλο, όταν κάποιος βλέπει διφορούμενες παραστάσεις, όπως τη σιλουέτα (χορεύτρια) που στριφογυρίζει συγχρόνως προς δύο κατευθύνσεις, το βάζο του Rubin ή τον κύβο του Necker. Αυτές οι οπτικές πλάνες είναι διφορούμενες γιατί σε κάθε στιγμή μπορούν να γίνουν αντιληπτές με τον έναν από δύο εναλλακτικούς τρόπους, σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές και με τους δύο τρόπους ταυτόχρονα. Η παράσταση μοιάζει σα να αναστρέφεται όταν η αντίληψή μας αλλάζει από τη μία εναλλακτική ερμηνεία της εικόνας στην άλλη.

Το βάζο του Rubin, ο κύβος του Necker και η στριφογυριστή χορεύτρια

Το βάζο του Rubin (γνωστό και ως 'πρόσωπο του Rubin') είναι μία διάσημη οπτική πλάνη που επινοήθηκε περίπου το 1915 από τον δανό ψυχολόγο Edgar Rubin. Όταν δύο σχέδια έχουν κοινό σύνορο και το ένα είναι αντιληπτό ως μορφή ενώ το άλλο ως φόντο, η αντίληψή μας καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο εναλλακτικών ερμηνειών. Θα δει το ένα σχήμα ως μορφή και το άλλο ως φόντο, ποτέ όμως και τα δύο ταυτόχρονα ως μορφές. Οι εικόνες του Rubin εκ των οποίων η αναφερόμενη του βάζου είναι και η πιο διάσημη, έδωσαν αφορμή στους ψυχολόγους της μορφής (Gestalt) στο να επινοήσουν και άλλες παρόμοιες εικόνες.

Ο κύβος του Necker επινοήθηκε το 1832 από τον σουηδό κρυσταλλογράφο Louis Albert Necker και αποτελεί ένα διφορούμενο γραμμικό σχέδιο που απεικονίζει έναν κύβο σε ισομετρική προοπτική, δηλαδή οι παράλληλες γραμμές ενός κύβου απεικονίζονται ως παράλληλες γραμμές στην παραγόμενη εικόνα. Όταν δύο γραμμές διασταυρώνονται το σχέδιο δεν δίνει κάποιο στοιχείο σχετικά με το ποια είναι μπροστά και ποια είναι πίσω. Αυτό είναι που κάνει την εικόνα διφορούμενη, γιατί μπορεί να ερμηνευτεί με δύο εναλλακτικούς τρόπους. Όταν κάποιος κοιτάζει το σχέδιο, έχει την εντύπωση είτε πως ο κύβος είναι στραμμένος προς τη μία πλευρά και κάτω, είτε προς την άλλη πλευρά και πάνω. Η επίδραση αυτή στην αντίληψη είναι ενδιαφέρουσα, γιατί κάθε τμήμα της εικόνας είναι από μόνο του διφορούμενο, αλλά το ανθρώπινο οπτικό αντιληπτικό σύστημα επιλέγει μία ερμηνεία για κάθε τμήμα, ώστε η συνολική ερμηνεία να είναι σύμφωνη με τις επί μέρους ερμηνείες.

Η στριφογυριστή χορεύτρια είναι μία φιγούρα που η κίνησή της μπορεί να ερμηνευτεί με δύο εναλλακτικούς τρόπους: είτε θεωρώντας ότι γυρίζει με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, είτε αντίστροφα. Οπτικές πλάνες σαν αυτή της χορεύτριας είναι πολύ χρήσιμες για την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε αυτά που βλέπουμε. Το οπτικό μας σύστημα προκειμένου να ερμηνεύσει μια παράσταση, δεν ανασυνθέτει τα οπτικά ερεθίσματα ως ακριβές αντίγραφο αυτού που βλέπουμε, αλλά κάνει κάποιες συγκεκριμένες υποθέσεις με τις οποίες 'γεμίζει τα αντιληπτικά του κενά' και τελικά επιλέγει από αυτές την τελική μορφή με την οποία αντιλαμβανόμαστε την παράσταση.

Στην περίπτωση της χορεύτριας υπάρχουν δύο εναλλακτικές υποθέσεις, από τις οποίες ο εγκέφαλός μας επιλέγει τη μία για να ερμηνεύσει την φορά της κίνησής της.

Η κβαντική συνείδηση

Ο Ευστράτιος Μανουσάκης βασίζει το μοντέλο του για τη συνείδηση στην υπόθεση ότι η συνειδητή ενημερότητα δημιουργείται εκ νέου κάθε φορά που αναστρέφεται η ερμηνεία μίας διφορούμενης παράστασης. Πιστεύει ότι η δυνατότητα της αναστροφής της εικόνας είναι συγγενής με την κβαντική εναπόθεση, σύμφωνα με την οποία δύο πιθανές ερμηνείες υπάρχουν ταυτοχρόνως σε μία δυναμική κατάσταση που λειτουργεί ως κβαντικό κύμα. Κάθε φορά που επιχειρείται θέαση της εικόνας το κύμα καταρρέει και η αντίληψη επιλέγει μία εκ των δύο ερμηνειών. Το τι συμβαίνει την ώρα της αναστροφής στον εγκέφαλο υποδηλώνει κάποιον συσχετισμό μεταξύ της συνείδησης και των νευρωνικών λειτουργιών, που θα μπορούσε να μας εφοδιάσει με σημαντικά στοιχεία, χρήσιμα στην έρευνα για την ανθρώπινη αντίληψη και τη συνείδηση.

Ο Μανουσάκης αντιπαρέβαλλε τα δεδομένα από μελέτες στις οποίες μετρήθηκε η εγκεφαλική δραστηριότητα των συμμετεχόντων με τη χρήση ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και εγκεφαλοαπεικονιστικών τεχνικών την ώρα που έβλεπαν διφορούμενες εικόνες. Η δραστηριότητα των νευρώνων μετρήθηκε σε τρεις περιπτώσεις: λίγο πριν αντιστρέψουν την εικόνα, την ώρα που γινόταν η αντιστροφή και ακριβώς μετά. Μέσω αυτών των στοιχείων συνάχθηκε ένα μοντέλο πυροδότησης των εγκεφαλικών νευρώνων, που πιστεύει ότι είναι χαρακτηριστικό των κβαντικών επιδράσεων που υπόκεινται της συνείδησης.

Σε αντίθεση με άλλες θεωρίες κβαντικής συνείδησης, όπως αυτή του Stuart Hameroff και του Roger Penrose, η συγκεκριμένη θέση επιδέχεται έλεγχο. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από μελέτες κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες ήταν κάτω από την επίδραση LSD, το οποίο μειώνει τον ρυθμό της πυροδότηση των νευρώνων, ο Μανουσάκης προέβλεψε με ακρίβεια τη συχνότητα με την οποία τα υποκείμενα μπορούσαν να αναστρέψουν τις εικόνες. Αρκετοί ερευνητές που κρατούσαν μία κριτική στάση απέναντι σε προηγούμενα εγχειρήματα για τη χρήση της κβαντικής φυσικής στην ερμηνεία της συνείδησης, θεωρούν ότι το μοντέλο που προτείνει ο Μανουσάκης είναι εύλογο.

Σύνθεση - Μετάφραση - Απόδοση - Σχολιασμός: ESOTERICA.gr
(pathfinder.gr/xpaths/x-science)

Σχετικά links:
το paper του κύριου Ευστράτιου Μανουσάκη

Κλείστε τα μάτια και ακούστε...

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που βρήκα σήμερα στο PATHFINDER.
Σχετίζεται με τα μαθήματα που έχουμε κάνει στη Γνωστική Ψυχολογία και με τα νέα μαθήματα στις νευροεπιστήμες:



Η μουσική διαφέρει από τις υπόλοιπες μορφές τέχνης λόγω της επίδρασης της στον εγκέφαλο. Οι ειδικοί σήμερα αναφέρουν ότι με το άκουσμα μιας μελωδίας ο εγκέφαλος μας είναι δυνατόν να μετριάσει την ικανότητα μας να βλέπουμε έτσι ώστε να καταφέρουμε να κατανοήσουμε τη μουσική.

Μια μελέτη, η οποία πραγματοποιήθηκε στην Αμερική και στην οποία συμμετείχαν 20 μαέστροι ορχήστρας και άλλα 20 άτομα που δεν σχετίζονται με τη μουσική, αποκάλυψε ότι και οι δυο ομάδες ατόμων παρουσίασαν περιορισμένη δραστηριότητα στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την όραση κατά τη διάρκεια της εμπειρίας ακρόασης μουσικής.

Οι εγκεφαλικές απεικονίσεις έδειξαν ότι η δραστηριότητα σε εκείνες τις περιοχές μειώθηκε ενώ σε κάποιες άλλες αυξήθηκε.

Ωστόσο, όπως ανέφεραν οι ερευνητές σε συνέδριο του Society for Neuroscience, κατά το άκουσμα δυσκολότερων μουσικών συνθέσεων, οι αλλαγές για τα άτομα της ομάδας που σχετίζονταν με τη μουσική ήταν λιγότερο αξιοπρόσεκτες σε σχέση με την δεύτερη ομάδα.

Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο Wake Forest Baptist Medical Center και το πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, χρησιμοποίησαν την τεχνική της Λειτουργικής Μαγνητικής Τομογραφίας, η οποία είναι δυνατόν να υπολογίσει τις αλλαγές της εγκεφαλικής δραστηριότητας σε πραγματικό χρόνο, βασιζόμενη στην ροή του αίματος σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου.

Προηγούμενες έρευνες έχουν ήδη αναγνωρίσει την αλληλεπίδραση διαφόρων περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με την όραση και την ακοή.

Στο πείραμα συμμετείχαν 20 επαγγελματίες μαέστροι ορχήστρας και 20 μαθητές που δεν είχαν ασχοληθεί ποτέ με τη μουσική, όλοι από ηλικίες από 20 έως 40 ετών.

Κατά τη διάρκεια της απεικόνισης, οι συμμετέχοντες στην έρευνα άκουσαν δυο διαφορετικούς μουσικούς τόνους, οι οποίοι ακούστηκαν με διαφορά μερικών χιλιοστών του δευτερολέπτου και τους ζητήθηκε να τους διαχωρίσουν.

Το πείραμα προσαρμόστηκε και στις δυο ομάδες αναλόγως, με την ομάδα των μουσικών να έχουν δυσκολότερη αποστολή σε σχέση με την δεύτερη ομάδα.

Αυτό που ανακάλυψαν οι επιστήμονες ήταν ότι ενώ η δραστηριότητα αυξήθηκε στην ακουστική περιοχή του εγκεφάλου, όπως ήταν αναμενόμενο, μειώθηκε στην αντίστοιχη περιοχή που σχετίζεται με την όραση.

Καθώς οι δοκιμασίες γίνονταν όλο και πιο δύσκολες, η ομάδα των ατόμων που δεν ήταν εξοικειωμένη με τη μουσική παρουσίαζε όλο και μεγαλύτερη εγκεφαλική δραστηριότητα στην περιοχή που ελέγχει την ακοή και λιγότερη σε εκείνη που σχετίζονταν με την όραση.

Παρόλα αυτά, μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο, οι επαγγελματίες μουσικοί δεν αναγκάζονταν να σκεφτούν αρκετά ώστε να αντιμετωπίσουν μια δοκιμασία, κάτι το οποίο αποδεικνύει ότι τα χρόνια εκπαίδευσης τους παρείχαν ένα ευδιάκριτο πλεονέκτημα στον τρόπο με τον οποίο κατάφερναν να οργανώνουν τις διαδικασίες του εγκεφάλου.
«Ρυθμισμένος» εγκέφαλος;

Ο Δρ. Jonathan Burdette, ο οποίος ήταν υπεύθυνος της έρευνας, είπε: «Η όλη διαδικασία είναι όπως ακριβώς αυτή κατά την οποία κάποιος κλείνει τα μάτια του για να απολαύσει τη μουσική.»

«Φανταστείτε τη διαφορά ανάμεσα στην ακρόαση κάποιου που μιλάει μέσα σε ένα δωμάτιο απαλλαγμένο από θορύβους και τον ίδιο ακριβώς μονόλογο μέσα σε ένα θορυβώδες δωμάτιο, πιθανότατα δεν θα μπορέσετε να αντιληφθείτε όλα όσα συμβαίνουν στο τελευταίο δωμάτιο.»

Ο ερευνητής Δρ. David Hairston, αναφέρει ότι η μελέτη αυτή απέδειξε απλά πόσο ευέλικτη είναι αυτή η ικανότητα.

«Τον τρόπο με τον οποίο είναι δυνατόν να αναβαθμιστεί ο τρόπος του χειρισμού των εγκεφαλικών διαδικασιών μέσω της ειδικευμένης πολύχρονης προσπάθειας και εμπειρίας.»

Τέλος ο Δρ. Bahador Bahrami, από το UCL Institute of Cognitive Neuroscience, είπε ότι η μελέτη αυτή τόνισε τη διαφορά στην εγκεφαλική «αναγνώριση» ανάμεσα στους μουσικούς και μη.

«Η συγκεκριμένη μελέτη επιδεικνύει τους μηχανισμούς που αναπτύσσονται στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της ψυχαγωγίας. Ο εγκέφαλος των μουσικών προφανώς είναι "ρυθμισμένος" ώστε να αντιλαμβάνεται πολύ πιο εύκολα τους διαφορετικούς μουσικούς τόνους.»


BBC news

πηγή: pathfinder.gr/periscopio

Θέλετε να βοηθήσετε σε μια έρευνα για τα συναισθήματα;

Αναδημοσιεύω:

Η επιστήμη χρειάζεται τη βοήθειά σας!

Έχουμε αναλάβει το ελληνικό κομμάτι μιας πολύ μεγάλης διαπολιτισμικής μελέτης [http://www.iccra.net/grid-project] σε πολλές χώρες για τον εννοιολογικό χώρο των συγκινήσεων. Πρόκειται για μια προσέγγιση βασισμένη στη θεωρία των βασικών συνιστωσών για τις συγκινήσεις, και το ενδιαφέρον είναι ότι ο χώρος που προκύπτει έχει την ίδια δομή ακόμα κι αν οι επιμέρους λέξεις που υπάρχουν σε κάθε γλώσσα είναι διαφορετικές.

Για τη συμμετοχή της Ελλάδας πρέπει να συμπληρωθεί ένα ερωτηματολόγιο από μερικές εκατοντάδες φοιτητές και φοιτήτριες (προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς). Η συμπλήρωση του ερωτηματολογίου γίνεται διαδικτυακά (από web browser) και διαρκεί από μία ως μιάμιση ώρα. Μπορεί φυσικά να γίνει οποιαδήποτε μέρα και ώρα σας βολεύει, αρκεί να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. Η συμμετοχή είναι απολύτως εθελοντική -- παρακαλώ όμως όσοι/όσες ανταποκριθούν να ασχοληθούν με σοβαρότητα και προσήλωση για να έχουμε έγκυρα δεδομένα.

Στείλτε μήνυμα στο protopap@ilsp.gr για να λάβετε τον απαραίτητο "κωδικό έρευνας" για τη συμμετοχή σας.


Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Θανάσης Πρωτόπαπας,
Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου

Close the fucking door!!!

Γιατί μερικές φορές δε λέμε αυτό που εννοούμε; Γιατί να πούμε "fuck you" αφού το γραμματικά σωστό θα ήταν "fuck yourself"; Γιατί να πούμε "Close the fucking door!" αφού δεν έχει νόημα (για τους περισσότερους) η σεξουαλική επαφή με μία πόρτα;

Ο Steven Pinker αποδεικνύει ότι μπορείς να είσαι γλωσσολόγος χωρίς να είσαι βαρετός.

ΥΓ. Στο 1:31 λέει scatological! Δεν ήξερα ότι υπάρχει τέτοια λέξη!

Έκθεση "THE BRAIN - Η Δύναμη του Μυαλού" *UPDATED*

Μια αναδημοσίευση που υποθέτω ενδιαφέρει όλους.

Στην ερώτηση "Τι είναι ο εγκέφαλος;" έρχεται να απαντήσει η πρωτότυπη έκθεση "The Brain - Η Δύναμη του Μυαλού" που φιλοξενείται στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος από τις 2 Δεκεμβρίου έως τις 16 Μαρτίου 2008.


Ευκαιρία να ανακαλύψεις το μοναδικό κόσμο του μυαλού σου, τα μέρη που το απαρτίζουν, τις λειτουργίες και τις δυνάμεις του. Aνακάλυψε πώς λειτουργούν: Μνήμη - Ταχύτητα - Ισορροπία - Αισθήσεις - Συναισθήματα.



Μέσα από 42 δραστηριότητες / κατασκευές, ο επισκέπτης ξεναγείται στις λειτουργίες και τις δυνατότητες του ανθρώπινου εγκεφάλου, του σημαντικότερου οργάνου του σώματός μας, και εξοικειώνεται με τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, επηρεάζοντας τις κινήσεις, τα συναισθήματα και τις σκέψεις. Η μοναδικότητα της έκθεσης έγκειται στο ότι οι δραστηριότητες / εκθέματα είναι σχεδιασμένες με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, αλλά η μάθηση πραγματοποιείται μέσα από το διαδραστικό παιχνίδι.


Ένας εγκέφαλος μοιάζει ως επί το πλείστον με χυλό βρώμης με παράξενες πτυχώσεις. Είναι όμως το πιο εντυπωσιακό πράγμα που γνωρίζουμε μέσα σε ολόκληρο το σύμπαν. Μπορεί να μάθει κινέζικα, ισπανικά ακόμα και σουαχίλι ανάλογα με το ποιος του μιλάει. Μπορεί να ανακαλύψει και να κατασκευάσει διαστημόπλοια, μικροσκόπια, πυραμίδες και βηματοδότες.


Μπορεί να μάθει να ισορροπεί και να κατευθύνει το σώμα πάνω σε ακροβατικό σκοινί ή να συνθέτει μουσική. Αν και είναι κλεισμένος μέσα στο κρανίο, μπορεί ωστόσο να στέλνει τις σκέψεις του στο εσωτερικό της γης, στα μακρινότερα αστέρια, ή πίσω στην εποχή των ανθρώπων των σπηλαίων. Μια ματιά μέσα στις λειτουργίες του εγκεφάλου μας, είναι ένα συγκλονιστικό ταξίδι ανακάλυψης του ίδιου μας του εαυτού.


Η έκθεση είναι χωρισμένη σε τρία θεματικά τμήματα (Αυτός είναι ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ σας, Ο σκεπτόμενος ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ, Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ κινεί το σώμα) και 13 υποκατηγορίες - και απευθύνεται κυρίως στο ευρύ κοινό, στα παιδιά, αλλά και σε εξειδικευμένο κοινό, όπως είναι οι εργαζόμενοι στον τομέα της Υγείας. Έχει ταυτόχρονα εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα.



Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικός Κόσμος
Πειραιώς 254, Ταύρος 177 78, Κτίριο 56
(δίπλα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών)
Είσοδος ΜΟΝΟ από οδό Πολυκράτους (Εισοδός Γ)
Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα - Πέμπτη 09:00-14:00, Παρασκευή 09:00-21:00, Σάββατο-Κυριακή 10:00-19:00. Η Έκθεση θα παραμείνει ανοικτή ΟΛΕΣ τις ημέρες του χρόνου, εκτός 01/01/2008.

Εισιτήρια Γενική Είσοδος: 10€, Φοιτητικό, Μαθητικό, Οικογενειακό (min. 3 άτομα) και Ομαδικό (>10 άτομα): 7€, Συνταξιούχοι, Πολύτεκνοι και Άτομα με ειδικές ικανότητες: 5€, Τηλέφωνο πληροφοριών και κρατήσεων σχολείων: 210-9834776.



Γνωρίζω για την έκθεση εδώ και δύο μήνες, αλλά το Πολιτιστικό Κέντρο "Ελληνικός Κόσμος" που τη φιλοξενεί δεν έχει ενημερώσει το site του και σε email που τους εχω στείλει δεν έχουν απαντήσει (μάλλον πρόκειται για ιδιοφυή τεχνική marketing, κατά την οποία αναγκάζουν τον ενδιαφερόμενο να τους παρακαλάει). Μένω με την υπόθεση και την ελπίδα ότι η έκθεση θα γίνει κανονικά, απλά οι υπεύθυνοι του site στον Ελληνικό Κόσμο βαριούνται που ζουν έχουν πολύ δουλειά.

UPDATE 12/11/2007:
Ανακάλυψα και το site της έκθεσης :D
Και δεν το έβρισκα τόσον καιρό. Είμαι απαράδεκτος...

Web Trend Map 2007

Ένα άσχετο με γνωσιακά link

http://www.informationarchitects.jp/slash/ia_trendmap_start.html

The stuff of thought

Πολύ πιαστήκαμε με τα μαθήματα... για να κάνουμε ένα διάλειμμα με μια... εεεε... ομιλία :D

Ο γλωσσολόγος Steven Pinker (έχουμε να διαβάσουμε κάποια κείμενά του) μιλάει για το πώς χρησιμοποιούμε τις λέξεις και πώς λέμε περισσότερα απ'όσα καταλαβαίνουμε στον καθημερινό μας λόγο.

Links για νευρωνικά δίκτυα

Μερικά ενδιαφέροντα links σχετικά με νευρωνικά δίκτυα

http://www.tech.plym.ac.uk/soc/staff/guidbugm/bugmann.htm
http://www.tech.plym.ac.uk/soc/staff/guidbugm/avision.htm

Link για το software Cortex, έναν προσομοιωτή δικτύου
http://cortex.snowcron.com/

Tlearn και δυαδική πρόσθεση

Α)Η απλούστερη περίπτωση πρόσθεσης στο tlearn είναι ο ακόλουθος δυαδικός αθροιστής 2 ψηφίων. Έχουμε δύο προσθεταίους 1 bit ο καθένας (είσοδοι i1,i2) και 2 bit εξόδου για το δυαδικό άθροισμα (5,6)

Στο αρχείο ba.cf ορίζουμε ένα δίκτυο με 2 κόμβους-εισόδους και 6 κόμβους από τους οποίους 2 είναι έξοδοι (οι i1,i2 είναι είσοδοι, οι 1,2,3,4 το κρυφό επίπεδο , και οι 5,6 έξοδοι). Ακόμα ορίζουμε τις συνδέσεις (οι 1,2,3,4 παίρνουν είσοδο από τους i1,i2 και οι 5,6 από τους 1,2,3,4). Τέλος ορίζουμε μέγιστο βάρος για την αρχική - αυθαίρετη κατανομή των βαρών και σαν επιλεγμένους τους κόμβους εξόδου για να τυπώνεται η τιμή τους.

Στο αρχείο ba.data δίνουμε έναν πίνακα με τους συνδιασμούς των πιθανών τιμών εισόδου και στο ba.teach τις επιθυμητές - σωστές απαντήσεις πάλι σε μορφή πίνακα αντίστοιχα.

Μετά από την εκπαίδευση το δίκτυο κάνει σωστά την πρόσθεση όπως φαίνεται στις παρακάτω εικόνες:

Τα γκριζα τετράγωνα είναι 0 και τα λευκά 1

Η πάνω-πάνω γραμμή είναι η έξοδος και η κάτω-κάτω η είσοδος

οι απόλυτοι αριθμοί για τις τιμές των εξόδων είναι :

Node 5 & 6 activities
using ba-6000.wts and ba.data (Training Set)
0.001 0.108
0.021 0.902
0.048 0.905
0.948 0.071

για τις τιμές εισόδου:
0 0
0 1
1 0
1 1

αντίστοιχα.

παρατηρούμε ότι υπάρχει σχετική απόκλιση από τις ακριβείς τιμές που θα έπρεπε να ήταν :
0 0
0 1
0 1
1 0

παρακάτω τα βάρη που κατέληξε η διαδικασία μάθησης

NETWORK CONFIGURED BY TLEARN
# weights after 6000 sweeps
# WEIGHTS
# TO NODE 1
0.0000000000
2.9818105698
-6.0779738426
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
# TO NODE 2
0.0000000000
6.1313815117
-2.9242992401
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
# TO NODE 3
0.0000000000
-4.4514608383
-4.7775363922
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
# TO NODE 4
0.0000000000
-2.5334775448
1.1163078547
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
# TO NODE 5
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
-7.2919034958
4.4269704819
-5.9890913963
-5.3023133278
0.0000000000
0.0000000000
# TO NODE 6
0.0000000000
0.0000000000
0.0000000000
6.0124821663
-3.6080329418
-9.9171791077
3.2884705067
0.0000000000
0.0000000000

Β)Κάποιος θα μπορούσε να αναλύσει - σχεδιάσει ένα δίκτυο - δυαδικό αθροιστή και να καθορίσει τα βάρη ως εξής :

έχουμε δύο προσθεταίους a0, b0 και δύο ψηφία εξόδου e0,e1 και 4 καταστάσεις τις : 00, 01, 10, 11 που συνδέονται ως εξής

e0=(a0-b0)+(-a0+b0)
e1=(0.5*a0+0.5*b0)
Υποθέτουμε κατώφλι 0.9 (για να μην ενεργοποιηθεί η ενδιάμεση 11 στις περιπτώσεις εισόδου 01,10 όπου φτάνει ερέθισμα 0.5)
Η λογική είναι ότι το e0 γίνετε 1 όταν προκύψουν οι καταστάσεις 01, 10 και το e1 όταν προκύψει η κατάσταση 11 όπου το e0 πρέπει να γίνει 0. Η κατάσταση 00 αφήνει την έξοδο ανεπηρέαστη σε 00

Επεκτείνωντας τη λογική μπορεί κανείς να χτίσει έναν αθροιστή n bit ως εξής
το ψηφίο e0 πάντα θα εξαρτάται μόνο από τα a0,b0
το e1 θα εξαρτάται από τα a0,b0 (με συντελεστή 0,5) και τα a1,b1
το e2 από τα a1,b1 και τα a1,b1
...
το en+1 από τα an,bn


Γ)Ορισμένα ερωτήματα και σκέψεις:

Μπορούν για το ίδιο δίκτυο να υπάρχουν διαφορετικά configurations στα βάρη που να δίνουν ΑΚΡΙΒΩΣ τις ίδιες τιμές εξόδου;

Κάποιος θα μπορούσε να φτιάξει έναν δυαδικό αφαιρέτη χρησιμοποιώντας κάποια κωδικοποίηση με πρόσημο, και έναν δυαδικό πολλαπλασιαστή - διαιρέτη χρησιμοποιώντας κωδικοποίηση με υποδιαστολή. Θα μπορούσε να προσθέσει και εισόδους επιλογής έτσι ώστε να καθορίζεται ποιά πράξη θα γίνεται και οι αντίστοιχες είσοδοι. Κάτι τέτοιο θα απαντούσε στο θέμα; (προφανώς οι άνθρωποι δεν κάνουν πράξεις στο δυαδικό αλλά ούτε με κατανεμημένο υπολογισμό, τις κάνουν με μολύβι και χαρτί με αλγοριθμικό τρόπο)

Σχετικά με το δίκτυο για τα πρόσωπα: Θέλουμε ένα δίκτυο που να του βάζεις μια photo και να λέει "α ΄να! είναι ο γιάννης και η μαρία και ο κώστας στο βάθος!";

Οπτικές πλάνες 2

Μερικά βιντεάκια με οπτικές πλάνες. Πιθανόν να αργεί να φορτώσει σε όσους δεν έχουν γρήγορη σύνδεση. Υπομονή, αξίζουν...

Και όμως, ΔΕΝ πρόκειται για οπτικά εφέ.

Πρόκειται για το δωμάτιο Ames, ένα ειδικά κατασκευασμένο δωμάτιο που μοιάζει με κανονικό, αλλά (προφανώς) δεν είναι. Το σχήμα του είναι τραπέζιο, αλλά η προοπτική είναι τέτοια, που το αντιλαμβανόμαστε ως ένα κανονικό παραλληλεπίπεδο. Η τεχνική αυτή είχε χρησιμοποιηθεί και στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών για να φαίνονται μικρά τα Hobbits όταν στέκονταν μπροστά στον Gandalf.

Αυτό βρίσκεται σε ένα πάρκο στο Washington DC και το έχω δει. Είχα κολλήσει για ώρα να πάω από τη μία μεριά στην άλλη.

Θέλω και εγώ ένα τέτοιο!!! Κάντε και το μόνοι σας!

Είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να βλέπουμε πρόσωπα. Ακόμα και όταν ξέρουμε ότι δε θα έπρεπε να βλέπουμε ένα κανονικό πρόσωπο, ο εγκέφαλός μας επιμένει!

Μερικά καμμένα ακόμα...

Μια εκτενής συλλογή οπτικών πλανών...

Και, για μουσικό τέλος, ένα σχετικό videoclip των doomsters Tiamat (με τον Χάκο στο τέλος :D ).

4η εργασία γνωσιακής επιστήμης

Ο ανθρώπινος νους μπορεί να εκτελεί αριθμητικές πράξεις και να αναγνωρίζει πρόσωπα.
α). Περιγράψτε ένα συνδετιστικό μοντέλο για καθεμία από τις λειτουργίες αυτές
β). Συγκρίνετε την εφαρμοσιμότητα της συνδετιστικής προσέγγισης με της συμβολικής για τις συγκεκριμένες αυτές περιπτώσεις νοητικών διεργασιών.

Συμπληρωματικές οδηγίες:

α).Να κάνετε ένα μικρό σχεδιάγραμμα που οπωσδήποτε θα περιλαμβάνει:
Εισόδους, εξόδους και συνδέσεις.
β). να γράψετε ένα δικό σας σχόλιο, σχετικά με το κατά πόσο το συνδετιστικό μοντέλο είναι πιο κατάλληλο από ένα συμβολικό μοντέλο - εάν το θεωρείτε πιο κατάλληλο.

Μια μικρή βοήθεια:
Στα φωτοτυπημένα κείμενα που μας έχει δώσει ο κ. Πρωτόπαπας υπάρχει ένα κείμενο που αναφέρεται ως User Manual. Αυτός ο οδηγός αφορά το πρόγραμμα Tlearn που δίνεται μαζί με το βιβλίο "Introduction to Connectionis Modelling of Cognitive Processes".
Το πρόγραμμα μπορείτε να το κατεβάσετε από τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://crl.ucsd.edu/innate/tlearn.html

Δυστυχώς δεν έχω βγάλει ακόμα άκρη σχετικά με το πως μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει το tlearn για να φτιάξει ένα συνδετικό μοντέλο μιας συγκεκριμένης νοητικής διεργασίας, όπως η αναγνώριση προσώπου. Όποιος καταλάβει πως λειτουργεί, καλό θα ήταν να διαφωτίσει και τους υπόλοιπους.

Επίσης, ερευνώντας στο διαδίκτυο βρήκα ένα απλό μοντέλο αναγνώρισης προσώπων, που ίσως φανεί χρήσιμο ώστε να βγάλουμε άκρη σχετικά με την άσκηση.

Ο οπτικός φλοιός αντιδρά σε μη ορατά αντικείμενα

.
.



Visual Cortex Responds to Invisible Objects


When one object passes in front of another we know that the occluded object has not vanished, and yet representations in our visual cortex have been assumed not to reflect this information. Instead, such "object permanence" information has been thought to require active maintenance, perhaps with help from prefrontal regions, thus explaining why young children (with underdeveloped prefrontal cortices) often fail to show behavior that is consistent with knowledge of object permanence.

A recent study by Hulme & Zeki elaborates this view by presenting 13 subjects in an fMRI scanner with faces or houses which were either directly visible or occluded by another object.

The results showed that the fusiform gyrus was activated across both occluded and visible events for faces, and analogous results in the lateral occipital cortex for houses. That is, these regions which have been thought to respond to visually-present objects also showed similar responses for objects which were not visible!

In addition, for both types of stimuli, left ventral premotor cortex was more active for occluded than visible stimuli. This result suggests that premotor regions may somehow be involved in maintaining visual representations even in the absence of direct visual perception.

This claim is consistent with previous work, cited by the authors, showing that premotor cortex may support object permanence in infancy. Other researchers have since cited this work as indicating a potential role for "motoric simulation" in the development of basic cognitive skills.

πηγή: developing intelligence - 2007

Scheme 2: η IF και η φρικαλέα αναδρομή

IF:

Η δομή if-then-else είναι μία από τις πιο κοινές εκφράσεις στις γλώσσες προγραμματισμού. Η ακριβής σύνταξή της μπορεί να διαφέρει από γλώσσα σε γλώσσα, αλλά τα βασικά της στοιχεία είναι σχεδόν πάντα τα ίδια. Αποτελείται από τρία βασικά κομμάτια:

if [συνθήκη] then
        [κάνε κάτι]
else
        [κάνε κάτι άλλο]

τα οποία στη Scheme γράφονται λιγάκι διαφορετικά:

(if (συνθήκη)
   (κάνε κάτι)
   (κάνε κάτι άλλο)
)

Όταν η γλώσσα προγραμματισμού συναντήσει κάποιο if, περιμένει να ακολουθήσει μια boolean έκφραση, δηλαδή μια λογική πράξη που θα έχει ως αποτέλεσμα την τιμή ΑΛΗΘΕΣ ή ΨΕΥΔΕΣ. Αυτή τη λογική πράξη τη λέμε και συνθήκη της if. Λογικές πράξεις είναι η σύγκριση αριθμών, η σύγκριση μεταβλητών μεταξύ τους για ισότητα ή κάτι πιο πολύπλοκο όπως πχ το αν μια λίστα περιλαμβάνει ένα συγκεκριμένο στοιχείο. Το (3>5) είναι μια λογική πράξη με αποτέλεσμα ΨΕΥΔΕΣ. Το (x=y) είναι μια λογική πράξη που θα δώσει αποτέλεσμα ΑΛΗΘΕΣ αν το x είναι ίσο με το y και ΨΕΥΔΕΣ αν δεν είναι.

Αν η συνθήκη είναι αληθής, τότε θα εκτελεστεί το 'κάνε κάτι', αλλιώς θα εκτελεστεί το 'κάνε κάτι άλλο'. Για παράδειγμα:

(if ( < degree 5) 
 (display “Δεν περάσατε το μάθημα”) 
 (display “Περάσατε το μάθημα”) 
)

Αν η μεταβλητή degree είναι μικρότερη του 5, εκτελείται η πρώτη εντολή (και δεν περνάτε), αλλιώς εκτελείται η δεύτερη εντολή (και περνάτε). Αν δεν έγινε κατανοητό το παράδειγμα, μάλλον θα εκτελεστεί η πρώτη εντολή. :P

Πάνω σε αυτή τη λογική μπορούμε να χτίσουμε πιο πολύπλοκες εκφράσεις. Αντί να εκτελέσουμε μόνο μια εντολή σε κάθε περίπτωση, μπορούμε να εκτελέσουμε περισσότερες με χρήση του begin. Το begin ομαδοποιεί πολλές εντολές έτσι, ώστε το if (ή άλλες δομές) να τις εκτελέσει ως μία εντολή. Για παράδειγμα:

(if (< degree 5) 
 (begin 
  (display “Δεν περάσατε το μάθημα.”)
  (display “Δοκιμάστε ξανά του χρόνου.”)
 )  
 (begin 
  (display “Περάσατε το μάθημα.”) 
  (display “Για πτυχίο θέλετε ακόμα....”)
 ) 
)

Επίσης, μπορούμε να βάλουμε μία ή περισσότερες if μέσα σε μια άλλη if. Δηλαδή:

(if (< degree 5) 
 (display “Δεν περάσατε το μάθημα”) 
 (if (< degree 8)
  (display “Περάσατε με βαθμό: Καλώς”)
  (display “Περάσατε με βαθμό: Άριστα”)  
 ) 
)

Αν η degree είναι μικρότερη του 5, θα τυπωθεί το “Δεν περάσατε το μάθημα” και θα σταματήσει η εκτέλεση του προγράμματος. Αν η degree δεν είναι μικρότερη του 5, θα εκτελεστεί το δεύτερο σκέλος της if (αυτό που είναι στις γραμμές 3-6), το οποίο περιέχει μια δεύτερη if, η οποία θα τυπώσει το κατάλληλο μήνυμα ανάλογα με το αν η degree είναι μικρότερη ή όχι του 8.

Κάτι το οποίο αξίζει να προσέξετε στην προκειμένη περίπτωση είναι το ότι αν εκτελεστεί η δεύτερη if (γραμμή 3), αυτό σημαίνει ότι ΣΙΓΟΥΡΑ η degree είναι μεγαλύτερη ή ίση του 5, αφού βρισκόμαστε στην περίπτωση που η συνθήκη της πρώτης if (γραμμή 1) έχει δώσει ΨΕΥΔΕΣ.

Φυσικά, μπορούμε να βάζουμε όσες if θέλουμε τη μία μέσα στην άλλη.

Αναδρομή (recursion)

Στη σχολή αλεξιπτωτιστών, ο εκπαιδευτής δίνει οδηγίες στο νέο ο οποίος ετοιμάζεται αγχωμένος και φοβισμένος για την παρθενική του πτώση:

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ: Λοιπόν, τα κατάλαβες; Πηδάς από το αεροπλάνο στα 4000 μέτρα και το αλεξίπτωτο θα ανοίξει μόνο του.

ΝΕΟΣ: Εντάξει, αλλά τι γίνεται αν δεν ανοίξει και βρίσκομαι στα 3000 μέτρα;

Ε: Δε θα γίνει κάτι τέτοιο, αλλά αν γίνει θα τραβήξεις το σκοινί του αλεξίπτωτου και θα ανοίξει.

Ν: Και αν δεν ανοίξει και είμαι στα 2000 μέτρα;

Ε: Θα πατήσεις το κουμπί ασφαλείας του αλεξίπτωτου και θα ανοίξει.

Ν: Και αν δεν ανοίξει και είμαι στα 1000 μέτρα;

Ε: Θα τραβήξεις το σκοινί του εφεδρικού αλεξίπτωτου και θα ανοίξει το εφεδρικό.

Ν: Και αν δεν ανοίξει και είμαι στα 200 μέτρα;

Ε: Θα πατήσεις το κουμπί ασφαλείας του εφεδρικού και θα ανοίξει.

Ν: Και αν δεν ανοίξει και είμαι στα 2 μέτρα;

Ε: Καλά, ρε φίλε, είσαι σοβαρός; Δεν μπορείς να πηδήξεις από 2 μέτρα;

Η αναδρομή είναι μια τεχνική στον προγραμματισμό που ακολουθεί μια παρόμοια τακτική με τον εκπαιδευτή αλεξιπτωτιστών. Όταν είμαστε αντιμέτωποι με ένα δύσκολο και πολύπλοκο πρόβλημα, αντί να προσπαθήσουμε να το λύσουμε ευθέως, το ψευτο-λύνουμε με το να το αντικαθιστούμε με ένα παρόμοιο πρόβλημα, το οποίο είναι, κατά ελάχιστα, λιγότερο πολύπλοκο. Αυτό το δεύτερο, λιγότερο πολύπλοκο πρόβλημα το ψευτο-λύνουμε πάλι με ένα άλλο, κατά ελάχιστα, λιγότερο πολύπλοκο πρόβλημα. Αν συνεχίσουμε να ψευτο-λύνουμε κάθε πρόβλημα με ένα άλλο, λιγότερο πολύπλοκο, κάποια στιγμή θα καταλήξουμε σε ένα κατά πολύ πιο απλό πρόβλημα, το οποίο θα είναι τόσο απλό και στοιχειώδες, όσο και το να πηδάς από τα 2 μέτρα (χωρίς να γίνεις κιμάς όμως).

Ας πούμε ότι πρέπει να χτίσουμε έναν τοίχο με 10 σειρές τούβλα. Η μία προσέγγιση είναι να ξεκινήσουμε να βάλουμε την πρώτη σειρά τούβλα, μετά τη δεύτερη, μετά την τρίτη, μέχρι να φτάσουμε στη δέκατη. Η αναδρομική προσέγγιση είναι να κάνουμε την πάπια και να αρνηθούμε να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα. Αντ' αυτού, ανακοινώνουμε υπερήφανα με στεντόρεια φωνή: “Ένας τοίχος με 10 σειρές τούβλα; Παιχνιδάκι: παίρνουμε έναν τοίχο με 9 σειρές τούβλα και απλά προσθέτουμε μια σειρά τούβλα”. Με τον τρόπο αυτό, (ψευτο)λύσαμε το αρχικό πρόβλημα με το να επέμβουμε ελάχιστα (βάλαμε μια σειρά τούβλα) σε ένα κατά ελάχιστα λιγότερο πολύπλοκο πρόβλημα (ένας τοίχος με 9 σειρές τούβλα). Επειδή όμως οι εργοδότες μας δεν έμειναν ικανοποιημένοι και ρωτάνε από πού ξεφύτρωσε ο τοίχος με τα 9 τούβλα, τους κάνουμε τη χάρη και απαντάμε: “Θα πάρουμε έναν τοίχο με 8 τούβλα και θα προσθέσουμε μία σειρά ακόμα. Έλεος!”. Επειδή έχουμε μπλέξει με ηλίθιους που δεν καταλαβαίνουν, οι εργοδότες επιμένουν και εμείς απαντάμε με την ίδια συλλογιστική. Με τα πολλά, φτάνουμε να μας ρωτάνε πού θα βρούμε έναν τοίχο με μία σειρά τούβλα. Η απάντηση είναι πλέον τόσο στοιχειώδης που δεν αξίζει να ασχολούμαστε άλλο μαζί τους.

Με άλλα λόγια, στην αναδρομή λύνουμε ένα πρόβλημα με το να το αποφεύγουμε να το λύσουμε (αλλά με στυλ) μέχρι να βαρεθεί και να σταματήσει να είναι τόσο πολύπλοκο. Κάτι σαν “εγώ το λέω στο σκύλο μου και ο σκύλος στην ουρά του” (αλλά στο τέλος να δουλεύει).

Μπορούμε να πούμε ότι η αναδρομή είναι μια διαδικασία η οποία, με κάποιο τρόπο, αναφέρεται στον εαυτό της. Η διαδικασία αυτή δε χρειάζεται απαραίτητα να είναι κώδικας σε γλώσσα προγραμματισμού ή κάποια μαθηματική συνάρτηση. Ένας τύπος που κρατάει μια φωτογραφία του εαυτού του να κρατάει μια φωτογραφία του εαυτού του να κρατάει μια φωτογραφία του εαυτού του να κρατάει μια φωτογραφία του εαυτού του να κρατάει μια φωτογραφία του εαυτού του, κλπ, είναι μια αναδρομή.

Μερικά από τα (καμμένα) ακρωνύμια της πληροφορικής είναι επίσης αναδρομές. Η γλώσσα προγραμματισμού PHP σημαίνει “PHP: Hypertext Preprocessor”. Η οικογένεια λειτουργικών συστημάτων GNU σημαίνει "GNU's Not Unix". Ναι, εντάξει, ξέρω, είμαστε τελείως κατεστραμμένοι!

Αναδρομή υπάρχει και στα μαθηματικά. Για παράδειγμα, το παραγοντικό ενός θετικού ακεραίου αριθμού n ορίζεται ως το γινόμενο:

n! = n(n-1)(n-2)...1

ή αλλιώς

Το f(n) ισούται με το n επί το f(n-1). Για να βρούμε, δηλαδή το παραγοντικό του 5, το 5! ή αλλιώς f(5) έχουμε:

f(5) = 5 * f(4)

= 5 * 4 * f(3)

= 5 * 4 * 3 * f(2)

= 5 * 4 * 3 * 2 * f(1)

= 5 * 4 * 3 * 2 * 1

Δοκιμάστε να το κάνετε συνάρτηση στη Scheme (χωρίς να κοιτάτε τη λύση που ακολουθεί)

(define (f n)
   (if (= n 0)
       1
       (* n (f (- n 1)))
   )
)

(σημείωση: η λύση αυτή δουλεύει, την άφησα έτσι γιατί είναι πιο απλό, αλλά μπορεί να παρουσιάσει πρόβλημα σε κάποιες περιπτώσεις, μπορείτε να το βρείτε;)

Αυτό, λοιπόν, είναι στην ουσία η αναδρομή: μια συνάρτηση που καλεί τον εαυτό της (καλά, εντάξει, αυτός δεν είναι ακριβής ορισμός. Αν θέλετε ακριβή ορισμό κοιτάξτε εδώ ή εδώ καλύτερα). Το σημείο κλειδί είναι αυτό που ονομάζουμε σημείο εξόδου ή σημείο τερματισμού, δηλαδή, εκείνη την απλή περίπτωση όπου η λύση είναι συγκεκριμένη και δεν είναι αναδρομή, εκεί που θα σταματήσει η διαδικασία να αναφέρεται στον εαυτό της. Στον υπολογισμό του παραγοντικού, σημείο εξόδου είναι το f(0)=1. Αν μια συνάρτηση δεν έχει σημείο εξόδου θα συνεχίσει να καλεί τον εαυτό της επ' άπειρον (ή μέχρι να τελειώσει η μνήμη). Για δοκιμάστε να τρέξετε το:

(define (f n)
     (* n (f (- n 1)))
)

Θα χρειαστεί να πατήσετε το STOP αν το τρέξετε γιατί δεν πρόκειται να σταματήσει. Σε εμένα κόλλησε και έκλεισε η Scheme μόνη της. Γι'αυτό το λόγο, ΠΑΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΙΟ ΕΞΟΔΟΥ.

Ένα άλλο παράδειγμα από τα μαθηματικά είναι η ακολουθία fibonacci.

Μπορείτε να τη φτιάξετε στη Scheme; Περιμένω την απάντηση στα σχόλια.

Μια άλλη εφαρμογή της αναδρομής είναι οι πύργοι του Ανόι. Μπορείτε να βρείτε μια σχετική εφαρμογή του εδώ.

Αυτά. Αν έχω κάνει κανένα λάθος πουθενά, δικαιολογούμαι λόγω της ώρας.

Περιμένω απορίες και/ή τις λύσεις των παραπάνω ερωτήσεων.

Scheme *UPDATED*

Ύστερα από προτροπή της Αμαλίας, θα προσπαθήσω να περιγράψω, σύντομα και χωρίς ιδιαίτερη ακρίβεια, μερικά από τα βασικά στοιχεία της Scheme που έχουμε πει στο μάθημα. Σκοπός μου ΔΕΝ είναι να δώσω ένα ολοκληρωμένο manual ή tutorial, τέτοια υπάρχουν αρκετά στο Internet. Ούτε αυτά που γράφω είναι 100% σωστά, άλλωστε τώρα τη μαθαίνω και εγώ τη Scheme. Απλά, επιχειρώ να φτιάξω ένα quick and dirty σημείο αναφοράς και μερικές οδηγίες, μόνο και μόνο για να ξεκινήσουμε.

Αν και ελπίζω ότι θα λύσω κάποιες απορίες, είμαι σίγουρος ότι θα προσπεράσω άθελά μου τις περισσότερες, ενώ δεν αποκλείεται να δημιουργήσω και νέες. Γι'αυτό, κάντε τις ερωτήσεις σας στα σχόλια για να τις απαντήσω, ώστε να μπορούν όλοι να τις διαβάσουν και ΙΣΩΣ χρησιμοποιήσουμε για πρώτη φορά το blog για το σκοπό που το φτιάξαμε αρχικά (και όχι για εικόνες και βιντεάκια :P ).

Μετά το disclaimer, βαθιά ανάσα και βουτάμε στα βαθιά:

Βασικές έννοιες:

μεταβλητή: μια συμβολική αναπαράσταση που αναφέρεται σε μια ποσότητα ή μια έκφραση. Είναι ένα μέρος στη μνήμη του υπολογιστή που έχουμε δεσμεύσει για να βάζουμε δεδομένα (πχ αριθμούς ή χαρακτήρες). Η μεταβλητή είναι σαν ένα συρτάρι στο οποίο αποθηκεύουμε διάφορα αντικείμενα (τα δεδομένα).

συνάρτηση: ένα κομμάτι κώδικα (ένα σύνολο εντολών, δηλαδή) το οποίο εκτελεί μια συγκεκριμένη λειτουργία και μπορεί να είναι σχετικά ανεξάρτητο από το κυρίως πρόγραμμα. Μια συνάρτηση αποτελείται από το όνομά της, τα ορίσματα που δέχεται και το σώμα της. Όταν γράφουμε:

(define (f x) (+ x 2) )

αυτό που κάνουμε είναι ότι ορίζουμε τη συνάρτηση f, η οποία δέχεται το όρισμα x, δηλαδή το x είναι η είσοδος της συνάρτησης. Το τι θα κάνει η f όταν θα πάρει το x καθορίζεται στο σώμα της συνάρτησης. Στην προκειμένη περίπτωση, το σώμα είναι (+ x 2), δηλαδή θα προσθέσει στο x το 2. Συνήθως, το κομμάτι κώδικα αυτό, υπάρχει στο περιθώριο και εκτελείται μόνο όταν το καλέσουμε. Αυτό λέγεται κλήση συνάρτησης. Για να καλέσουμε μια συνάρτηση χρειαζόμαστε (εκτός από το όνομά της, φυσικά) να της δώσουμε όσα ορίσματα απαιτεί. Άρα, για να καλέσουμε την f με είσοδο το 5 θα δώσουμε:

(f 5)

λίστα: ένα σύνολο αντικειμένων. Κάτι σαν πολλές μεταβλητές στη σειρά που έχουν ένα όνομα.

προθεματική σύνταξη: Η εκνευριστική σύνταξη των αριθμητικών πράξεων στη Scheme, όπου πρέπει πρώτα να γράφουμε το σύμβολο της πράξης και μετά τους αριθμούς (με κενά μεταξύ τους). Για παράδειγμα, το 3+5 στη Scheme γράφεται (+ 3 5), το 4*2*8 γράφεται (* 4 2 8).

σύνταξη: το πώς πρέπει να γράφεται μια εντολή για να δουλέψει. Πχ, η define συντάσσεται:

(define μεταβλητή τιμή) ή

(define (συνάρτηση ορίσματα) (σώμα))

Μερικές βασικές εντολές:

define: η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη εντολή ως τώρα (να συλληφθεί ο Εβραίος!), η define μπορεί να ορίσει την τιμή μιας μεταβλητής, να ορίσει τα περιεχόμενα μιας λίστας και να ορίσει μια συνάρτηση (δηλαδή ΤΙ κάνει η συνάρτηση). Γενικά, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, χωρίς τη define δε φαίνεται να κάνουμε βήμα.

eval: η πιο ψυχανώμαλη εντολή. Σύμφωνα με το manual, αξιολογεί (evaluates) ό,τι ακολουθεί μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο στο οποίο ανήκει. Με άλλα λόγια, προσπαθεί να κάνει κάτι έξυπνο. Μερικές φορές τα καταφέρνει. Έτσι, αν έχουμε ορίσει τις σχέσεις

(define George 'Athens)

(define Athens 'Greece)

και δώσουμε

(eval George)

θα απαντήσει: Greece. Σε αυτή την περίπτωση δηλαδή, θα ακολουθήσει τη σειρά των συσχετίσεων που του έχουμε δώσει.

set!: αλλάζει την τιμή μιας μεταβλητής (ή λίστας). Η διαφορά από τη define είναι ότι η set! απλά αλλάζει την τιμή, ενώ η define καταστρέφει ό,τι υπήρχε και δημιουργεί μια καινούρια μεταβλητή με το ίδιο όνομα. Η διαφορά γίνεται εμφανής με τις λίστες.

display: μια απλή εντολή! τυπώνει ό,τι ακολουθεί. Αν αυτό που ακολουθεί είναι μέσα σε διπλά εισαγωγικά (“) το τυπώνει ως είναι, αν είναι χωρίς εισαγωγικά υποθέτει ότι είναι μεταβλητή και προσπαθεί να τυπώσει την τιμή της.

car: τυπώνει το πρώτο στοιχείο μιας λίστας.

cdr: τυπώνει τη λίστα από το δεύτερο στοιχείο και μετά.

first, second, third,...: τυπώνει το πρώτο, δεύτερο, τρίτο, κλπ στοιχείο της λίστας, αντίστοιχα.

cons: προσθέτει ένα στοιχείο στην αρχή μιας λίστας.

Ένα από τα προβλήματα που παρουσιάζονται από νωρίς είναι το ότι πρέπει να συνδυάσετε πολλές συναρτήσεις. Έτσι, έχουμε ένα μακρινάρι μια συνάρτηση να καλεί μια άλλη, η οποία καλεί μια άλλη, η οποία με τη σειρά της καλεί μια άλλη, κλπ. Είναι εύκολο να χαθείτε μέσα στις πολλές παρενθέσεις και τις απανωτές εντολές. Γι' αυτό, 1) αποφύγετε να γράφετε πολλές εντολές στην ίδια γραμμή και 2) σιγουρευτείτε ότι η δομή του μακριναριού (το έχει το λεξικό! Απίστευτο!) είναι σωστή πριν γράψετε το περιεχόμενό του. Τι θέλω να πω: Αν προσπαθήσετε να γράψετε σε μία γραμμή και με τη μία το

(define (f x y) (+ (* (expt x y) x) (/ (- x y) 4)))

είναι σίγουρο ότι θα κάνετε λάθος. Αντί αυτού, προσπαθήστε να το δομήσετε βήμα-βήμα και σε πολλές σειρές, βάζοντας την παρένθεση που κλείνει ένα κομμάτι κάτω από την παρένθεση που το ανοίγει. Ας πούμε, το παραπάνω μακρινάρι σε 6 βήματα:

1.
(define (συνάρτηση)
      (σώμα)
)

2.
(define (f x y)
      (+  (κάτι) (κάτι άλλο)  )
)

3.
(define (f x y)
      (+
         (κάτι)
         (κάτι)
      )
)

4.
(define (f x y)
      (+
         (* (κάτι) (κάτι) )
         (/ (κάτι) (κάτι) )
      )
)

5.
(define (f x y)
      (+
         (*
             (κάτι)
             (κάτι)
          )
         (/
             (κάτι)
             (κάτι)
          )
      )
)

6.
(define (f x y)
      (+
         (*
             (expt x y)
             x
          )
         (/
             (- x y)
             4
          )
      )
)

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Περιμένω απορίες. Και να θυμάστε: δεν υπάρχουν ηλίθιες ερωτήσεις (μόνο ηλίθιοι άνθρωποι) :DDDDDDD

UPDATE 1/11/07:

Όπως σωστά μου επισημάνθηκε στο μάθημα (αλλά όχι στο blog! γιατί; Τι τα έχουμε τα σχόλια;!), ξέχασα να αναφερθώ στο μυστηριώδες quote ( ' ).
Η Scheme δείχνει μια ασυνήθιστη προθυμία να θεωρεί σχεδόν τα πάντα ονόματα μεταβλητών ή συναρτήσεων. Αν συναντήσει μια λέξη, θα προσπαθήσει να βρει ποια μεταβλητή είναι ή κάτι αντίστοιχο. Για να την αποτρέψουμε από μία τέτοια συμπεριφορά πρέπει να βάλουμε μπροστά το quote ( ' ).
Έτσι, αν γράψουμε: (display mitsos), η Scheme θα προσπαθήσει να βρει μια μεταβλητή με όνομα mitsos και αν δεν υπάρχει, θα εμφανίσει μήνυμα λάθους. Για να εκτυπώσει το mitsos πρέπει να γράψουμε (display 'mitsos), ώστε να μετριάσουμε τις αβυσσαλέες ορέξεις της Scheme για κυνήγι ονομάτων.

Scheme 2: η IF και η φρικαλέα αναδρομή

A journey to the center of your mind

Στην ομιλία του στο TED, ο νευρολόγος Vilayanur Ramachandran μιλάει για τρεις περιπτώσεις όπου φαίνονται ξεκάθαρα οι συσχετίσεις μεταξύ των εγκεφαλικών δραστηριοτήτων και των νοητικών διεργασιών.
Αρχίζει με το σύνδρομο του Capgras, όπου οι πάσχοντες δεν αναγνωρίζουν οικεία πρόσωπα όταν τα βλέπουν, αλλά τα αναγνωρίζουν όταν τα ακούνε! Αναφέρεται στο φαινόμενο των μελών-φαντασμάτων που εμφανίζεται μετά από ακρωτηριασμό και έναν πανέξυπνο τρόπο θεραπείας του πόνου. Τέλος, μιλάει για τη συναισθησία και τι σχέση δείχνει να έχει με την "καλλιτεχνική φλέβα".

Αν ισχύει το τελευταίο, εγώ μάλλον δεν έχω το παραμικρό ίχνος συναισθησίας, καθώς ακόμα και το να επιλέξω δύο χρώματα τα οποία να ταιριάζουν μου είναι αδύνατον.

Υ.Γ. Δεν έβαλα εδώ το βίντεο, γιατί όσο και αν προσπάθησα εμφανίζει ένα περίεργο πρόβλημα στον ήχο όταν γίνεται embed. Κάντε κλικ στο link και παρακολουθήστε το από το site του TED.